ΠΡΟΣ ΝΕΟ-ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ

Προβληματίστηκα πολύ για το ποίες θα είναι οι πρώτες σκέψες που θα μοιραστώ μαζί σας. Η πιθανότερη επιλογή ήταν μέχρι ψες το MEA CULPA, MEA MAXIMA CULPA, σχετικά με ένα 'τροπάρι' που ετόλμησα να κυκλοφορήσω για έναν νέο Ζακυθινό Άγιο που τα θάγματά του απολαύσαμε κάτω από αιωνόβιες ντόπιες στις τέσσερες του Μαγιού και το οποίο πολύ παρεξηγήθηκε από τους πάντα 'καλοθελητάδες' συμπατριώτες μου. Το κείμενο αυτό αναβλήθηκε όμως, στο πιο επίκαιρο μετά την 21 Μαϊου αντίστοιχο που ακολουθεί.

Αναρτήθηκε ως ακολουθεί με μικροαλλαγές στο μπλόγκο της ντίβας -με την καλή την έννοια-των ζακυθινών μπλόγκων και ως εκ τούτου να με συμπαθάει η χάρη τσης που το αξιοποιώ και εδώ. Ελπίζω να είναι και αυτή τη φορά μακρόθυμη και πολυέλεη προς τα με.

Ένα επίκαιρο τροπάρι του Πάσκα μας προσκαλεί να απευθύνουμε λόγο όχι στους αγαπημένους, αλλά σε όσους δεν μας πολυσυμπαθούν. Και εύστοχα ο υμνολόγος μας ζητάει να απευθύνουμε λόγους συγχώρησης προ πάντων προς τους μισούντας. Οι ρέστοι είναι ήδη εξ ορισμού δικοί μας.

Το προεξοφλώ εισαγωγικά, γιατί ενδεχομένως οι 'Νεο-Ριζοσπάστες', ή όσοι νιώθουν τέτοιοι, να εκλάβουν τα λεγόμενά μου σαν πρό(σ)κληση σε ξιφουρκίες και να έχουμε αίματα. Αλίμονο, δεν έχω καμμία διάθεση να ξεκινήσω το ΄'ενας σας κι ένας μας'. Ορπίζω να με καταλάβουνε και αν απαντήσουν, να απαντήσουν στο ίδιο πνεύμα.

Κι ένα τελευταίο προς το πέτσο κοντσετράτο: συμφωνώ με τον σεβαστό μου σορ Εγδότη κατά πάντα ότι δεν έχω αξιώσεις αλαθήτου. Αυτό το έχει επί γης μόνο ο Άγιος Πατέρας τση Ρώμας και πάλε μόνο όταν εκφράζει με το άγιον του στόμα εκειά που αποφασίζει η Καθολική Εκκλησία. Αν και όχι τόσο θεολογικά κατοχυρωμένο, τουλάχιστον πρακτικό και βολικότατο. Προς το παρόν και μέχρι να αλλάξω ρήτο και να έχω πιθανότητες για ελιγκιμπιλιτά στην Σέντια Σάντα, εγώ απλά λέω τα δικά μου. Όπου διαφωνείτε ή συμφωνείτε να μου το λέτε, παρακαλώ σας, να το κουβεντιάζουμε.

Έφτασε η ώρα να έμπω στο ψητό, προτού ... κρυώσει:


"Αγαπητοί/ές μου Κύργιοι/άδες,

Επειδή ως αστός και μπουρζουαζία κρατώ επίπεδο, δε θα απαντήσω στο 'υφάκι σας', όπου το ακούμε και το εορτάζουμε βεραμέντε απάνου από εκατό χρόνους τώρα. Περιορίζομαι στη διαπίστωση ότι ναι μεν φταίνε οι καθοδηγητάδες σας που σας τα λένε, φταίτε όμως κι εσείς που αναπαράγετε ότι σας λένε και δεν έχετε καν το θάρρος να το παραδεχτείτε.

Αλλά βέβαια κι αυτό αντετάμπιλε είναι. Γιατί είσαστε απόγονοι κατά σάρκα και πνεύμα άλλων αντίστοιχων εξαπτερύγων ορνέων -ξεφτεριών παναπεί- όπου αντίς ακούγανε τσι διαταγές τύπου 'σκότωμα θέλει ο ινφάμες' απαντάγανε περισπούδαστα:

'Τόπε ο ντοτόρος ο σορ Ντάντος; Έ τόμου τόπε, έτσι θάναι'.

Και μετά σας γράφανε οι δικοί μας το 'ΛΟΥΜΠΑΡΔΙΑΝΟΙ, ΛΟΥΜΠΑΡΔΙΑΝΟΙ ΤΟ ΚΑΜΑΝΕ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ Σ-Τ-Ο-Ν ΑΜΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΝΤΑΝΤΟ ΤΟ ΛΟΜΠΑΡΔΟ"

(γνωστότερο στη λανθασμένη παραλλαγή 'στην Άμμο' -ναι ατυχώς και ο Άμμος μπορεί να υποστεί αλλαγή φύλου) και με τον Ντάντο να γένεται κύριος -όπου ήτανε, με την έννοια την ρωμαϊκή, όπου Κύριος ήταν ο Αυτοκράτορας θεοποιημένος. Αλλά, ποιητάδες μου και μουσουργοί μου, είθε να τον-ελέγανε κύριο σε 'βαμένο' ρωμιάνικο άσμα; Ερωτώ, κι ας μου πείτε).

Και μην μου επικαλεστείτε τα Απομνημονέγματα (σικ) και τον μακαρίτη τον Ντίνο ως πηγές γιατί θα με πιάσει το αλλιώτικο και θα ξεφωνήσω "Μωρέ δε πα να πεθάνει κι ας έρθει ούλη η φλούτα τσι Ιγγλιτέρας" -ότι πέθανε πέθανε, ότι άφησε παρακαταθήκη βέβαια την άφησε, η φλούτα δεν ήρθε όμως παρά μόνο τσι σεισμούς και πρώτη πρώτη ενώ το ρωμέικο παπόρο έκανε τα πίσω ομπρώς γιατί λέει αυθαιρετούσε και δεν ακολουθούσε διαταγές.

Μωρέ όρσε, εξέχασα και τα μπουρζουζίστικά μου.

Ασπετάρετε μωρές κουμπάροι και το μπλόγκο του DON BASILIO και θα ακούσετε μπόμ-πα Ρωμιάνικη όνομα και πράμα.

Σας ασπάζομαι αδρεφικά με την καλή την έννοια, και σας χερετάω με το καπέλο το ψάθινο όπου μου δίνετε α μάνο -κι όχι μάνου τσάου.

Ένας Λιούρης του Ρώμα, γεννημένος ως προϊόν της Ενώσεως, αλλά συνειδητοποιημένος αρνητής της Αφομοιώσεως και των ταξικών απωθημένων.

Και α θέλετε να μου επιβάλετε τον παραδοσιακό εκ-πεντακισμό για όσους λένε τα αντίθετα από σας:

ΠΕΝΤΕ ΜΑΤΣΟΥΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΤΙΠΟΤΑ -έχω φάει χειρότερες στη ζωή μου κι επιβίωσα προς το παρόν,

ΠΕΝΤΕ ΤΑΛΑΡΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΔΕ ΘΑ ΒΡΕΤΕ- έχω εκμοντερνιστεί και έχω ντεμπιγάρδα -α θέλετε, να σας κεράσω από πέντε σφινάκια γλυκάδι να μερώσετε, θεριά μου, και αντίς τα πιείτε έχω και διλλάγκερο, από εκειό που επίνανε οι προπάτορές σας αντίς ο αφέντης ήτουν μπροστά.

Το άλλο, το 'καλό', το επίνατε αντίς ο αφέντης δεν ήτουνα μπροστά

τύπου ΑΝΤΙΣ Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΙΣάΝΤΕ - ΜΙΣάΝΤΕ, κι ΑΝΤΙΣ Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΜΟΥ ΑΛΛΟΥ, ΓΙΟΜάΝΤΕ - ΚΟΥΛΟΥΜάΝΤΕκι όχι -αντέ, δέσποτά μου, γιατί τέτοιους τονισμούς η ντοπιολαλιά δεν βρέθηκε να έχει, χαλάει και η ρίμα.

Ε, σιορ εγδότα? Και φαντάσου να υπήρχε και σχολειό, τύπου Gaelics.

και κυρίως ΝΑ ΜΟΥ ΒΡΕΤΕ ΠΕΝΤΕ ΤΡΙΧΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΞΕΡΙΖΩΣΕΤΕ ... δεν ΑΠΟΚΛΥΕΤΑΙ - ή για να ακριβολογώ, άλλο κακό είπαμε, καλή καρδιά (υπήρξα υπερβολικός, αλλά με τον θέλοντας να αναιρέσω τον 'εκπεντακισμό' χρειάστηκα ακόμα και να με φανταστώ ως ... Figaro!).

Εβίβα και αδιάφορο και α θέλετε μου λέτε 'μην ήτανε κανένας σκοτωμένος ψες το βράδυ' -μεταφορικά πάντα!

* Ευχαριστίες ιδιαίτερα στους πατέρες και αδελφούς/ες και ιδιαίτερα στον π. Λυκογιάννη για τις συμβουλές τους. Η αρχικά αθυρόστομη (χάσκα μπούκα) ανάρτηση εμαώχτηκε, αλλά θέλει λίγη δουλούλα ακόμα. Ε, καλά να είμαστε πρώτ' απ' όλα.