ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ

Στο αλλοτινό Τζάντε του παλιού καλού καιρού τα σύκα ήταν φρακασάνες ή αμπλαβίτες και οι σκάφες ξύλινες από καλή ξυλή κι όχι πλαστικές. Στον ίδιο παραμυθένιο τόπο κάθε κατρεγάρης εκαθότουνα στον μπάnκο (sic) του. Και ξέρανε το έχει του ο καθένας και επειδή ακόμα δεν είχανε γυρίσει τα πόδια να βαρέσουνε το κεφάλι σεβόντουσαν το έχει του αλλουνού – πριχού ο καπιταλιστικός διαφωτισμός τους κάνει να ξεχάσουνε την εντολή: .

Ειδικά σεβόντανε τον άλλο όταν ευτούνος ευτού ο άλλος ήτανε το δημόσιο. Που σαν δημόσιο προστάτευε εαυτόν και αλλήλους και δεν εγύρευε να τσου καταπιεί, όπως γένεται τώρα.Θα αναρωτιέσται που το πάω.

Για να σας λυθεί η απορροία, το θέμα αυτού του πόστου είναι το ιδιωκτησιακό καθεστώς γης στο σημερινό Τζάντε. Και επειδή οι τόποι δεν είναι μανιτάρια, το σημερινό είναι η συνέχεια του αλλοτινού, άσχετα με το αν κάποιοι έχουν καλούς λόγους να τα θεωρούν ασύνδετα.

Γιατί, ψυχή μου, είπαμε, το προαιώνιο αίτημα των βιλάνων για Πρεβεδούρο Κεριώτη μόλις τα προχθές εκπληρώθηκε. Με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται –βλ. Ατσάραντο.

Για να μην παρεξηγηθώ οι κατά σάρκα Κεριώτες δε μου φταίνε σε τίποτα. Εκείνοι που μου τη δίνουν και με κάνουν από Στρουμφίτα Γκρηνιάρη είναι οι κατά πνεύμα Κεριώτες – και οι “Αλιτζουρίνοι” που τους έσπερναν – και πάλαι οι κατά σάρκα Μαγκρεμπίνοι να μην παρεξηγηθούν, τους αγαπώ κι αυτούς τα μάλα.

Και επειδή κάπου εδιάβασα να παρουσιάζονται συμβόλαια του 1715 ως άκυρα και κυρίως επειδή ακούγεται το ανιστόριτο "στη Ζάκυνθο δεν υπάρχει δημόσια γη" ως ιστοριολάτρης και ζακυθολάτρης λέω τα εξής:

Στο Τζάντε το αλλοτινό και συνθηκασφαλισμένο -με τη Συνθήκη Ένωσης του Ιονικού Κράτους και του τότε Βασιλείου των Ελλήνων- τα πράγματα ήταν καθορισμένα από το 15ο αιώνα -προσάρτηση στο Stato del Mar- και δώθε.

ΤΟ 1485 σας θυμίζω ήρθανε οι Βενετσιάνοι. Όχι ως καταχτητές, αλλά αντίς τους καλέσαμε οι τότε Ζακυθινοί για να τελειώνουμε με τον Τούρκο – έγγραφο γλέπε στον μακαρίτη τον Ντίνο Κ. Κονόμο. Και πάλε ο Τούρκος ήταν ακόμα συνενοήσημος, αλλά υπήρχε η δυσπιστεία λόγο διαφορά ς θρησκεύματος. Το έγγραφο προσυπογράφει α δε σμπαλάρο κι ένας Παλαιολόγο-ς. Ο Τούρκος λοιπόν κατέλαβε το νησί, διώχνοντας τον θρασσύ Λεονάρδο Τόκκο, ο οποίος είχε αρνηθεί το συμφωνιμένο φόρο. Οι Βενετσιάνοι πλήρωναν το φόρο μέχρι τα 1669.

Αυτοί φαίνεται να θεώρησαν τη γη α ν ε ξ α ι ρ ε τ ω ς δημόσια.

Και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι στο προκλάμμο για τον εποικισμό προσφέρονται κατοικίες και γαίες στους επίδοξους νέους κατοίκους. Ταυτόχρονα οι Βενετσιάνοι σεβάστηκαν μεν τα προϋπάρχοντα τιμάρια, αλλά τόνισαν το γεγονός ότι είναι το δημόσιο που τα παραχωρεί κατ' απόλυτη αρενογονία ή και θυληγονία καμμία φορά σε συγκεκριμένες οικογένειες.Σύμφωνα λοιπόν με το jus patronato publico οι τιμαριώτες είχαν δικαιώματα σε γη ή χρήμα ή είδος και υποχρεώσεις υπέρ του δημοσίου. Οι Φλαμπουριάρηδες δηλ. παίρνουν την Αναφωνήτρα και τα μετόχια της λίγο μετά το θάνατο του Αγίου μας, αλλά υποχρεώνονται να πληρώνουν τον δάσκαλο της Κοινότητας, όπου μαθήτευαν οι τότε νεολέροι. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις στις δημόσιες πατρονίες ήταν καθορισμένα με την περιβολή του τιμαριώτη.

Το σημαντικότερο είναι ΟΤΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΑΥΤΟΙ - με Κ κεφαλαίο - δεν είχαν δικαιώματα Κατοχής αλλά ΝΟΜΗΣ. Δεν ήταν φεουδάρχες με την έννοια πάρτο και κάντο ότι θες, αλλά τιμαριώτες με την έννοια πάρτο αλλά θα το κάνεις ότι σου λέω εγώ. Τρανταχτό παράδειγμα οι περίπτωση των Δελλαδέτσιμα που είχαν τιμάριο στα νησάκια Κάλαμο και Καστό στη μπούκα του Πατραϊκού -Golfo di Patrasso. Αντίς οι αφεντάδες αυτοί το παράκαναν και συμπεριφέρονταν στους βιλάνους σαν κύριοί τους, εκείνοι κάμμανε 'ραπόρτο στον Πρεβεδούρο', στο Ρεγκιμέντο παναπεί, το οποίο κατηγορηματικά εμάωξε τον Κεφαλονίτη αφέντη με τη μία. Με το ίδιο καθεστώς ο Σκοπός επαραχωρήθηκε στους Λογοθετέους, ο Άη Σώστης στους Λουντζαίους και η Λήμνο στους Μακρή

.Η κουβέντα μπερδεύεται με την αλλήστου μνήμης 21 Μαϊου. Όπου για να μιλήσω αλληγορικά ξεκινούν διάλογοι τύπου:

ΖΑΚΥΘΙΝΟΣ: Αφέντη να σου μαγερέψω στουφάδο για γιώμα;ΕΛΛΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ: Αγαπητέ στερούμεθα κρομμύων, πως ουν φάγωμεν στυπιωτόν;ΖΑΚΥΘΙΝΟΣ: Και τι μπαίνουνε τα κρεμμύδια με το στουφάδο, αφέντη μου;

Και για να αφήσω τις αλληγορίες, με την Ένωση δίνεται η ευκαιρία για ξεσάλωμα. Και εκεί οι άλλοτε τιμαριώτες μοστράρονται για ιδιωκτήτες. Και πουλάνε, ξεπουλάνε και πουλιούνται. Δάση πανάρχαια, όρμοι μαγευτικοί, κάμποι καρπεροί αλλάζουνε χέρια σαν μια τρέλα να έχει κατακτήσει τα ζακυθινά μυαλά.Από την άλλη μεριά του πούμπλικο, υπάρχει και το πριβάτο, το ιδιωτικό παναπεί. Εκεί αναγνωρίζονται όντως δικαιώματα κατοχής ανάλογα με τίτλους επίσης προαιώνιους. Δε πανάνε από τα 1715. Οι φίλοι μου οι νομικοί θα ξέρουν καλύτερά μου ότι δεν καταργούνται εάν είναι νόμιμοι. Αλλά πάλε...

Και θα σας αναφέρω ένα προσφηλές μου παράδειγμα οικο γεένας, τους κόντε Φισκάρδη < Φοσκάρδη < Foscardi < Fuskardi. Αυτοί καταλαμβάνουν την Κομμενταρία της Μάλτας κάπου στα ξωφλήματα του 1600, αν και υπάρχει και η Έλενα Μαμουνά < Μαμωνά -με έμβλημα τα ζάρια αν δε κάνω που τη γυρεύει, ως τιμάριο του σορ παπάκη τσης. Και την ανακαινίζουν στο ρίτο γκρέκο, το ορθόδοξο λεγόμενο τυπικό, τόμου οι κατόλικοι αποσύρονται ευγενικά. Το τιμάριο κρατούν μέχρι τα 1856 περίπου, οπότε το παίρνει η οικογένεια Ζέζα -γνωστή και στη φράση εχέστηκε ο Ζέζας, με το θάνατο του στερνού Φ. του Λοδοβίκου ή κατ' άλλους Βίχτωρα. Και οι Φ. κ οι Μ. και οι Ζ. το παίρνουν από το δημόσιο.

Οι τωρινοί ιδιωκτήτες όμως το αγοράζουν : είναι οι Κόκλα Μπαζά. Γιατί; Να πάτε να τους ρωτήσετε, εγώ κουβέντες δε θέλω. Το μόνο που έχω μάθει είναι ότι ο νόμος δεν αναγνωρίζει χρησικτησία επί δημόσιας γαίας. Όσες γενεές κι αν περνάνε. Άρα οι Έλληνες αδιαφορόύν για όσα υποσχέθήκανμε στους Ιόνιους. Ας όψεται ο ΖΚΞ.

Ευθχαριστώ αν με διαβάσατε και συμπάθιο αν είμαι μπερδεμένος.

PS
Τελικά κατά πως με πληροφόρησαν ούλα άλλαξαν με την Ζ΄ Ιόνιο ΒΟυλή που κατάργησε φιντεϊκουμέσα και έτσι πείρε η μπάλα και τα τιμάρια. Και άρχησε το ξεπούλημα,,,