Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2008

ΣΥΡΑ




Ο δον παρουσιάζει τα ταπεινά του χαιρετίσματα στους Ζακυθινούς και αποδέχεται δημόσια ότι εκόλησε από τον Άγιο V το ταξιδεύειν -και αναβάλειν δι' ολίγον τον επαναπατρισμόν.

Προς το παρόν χαίρομαι τη μαγευτική Σύρα!

Η α΄φωτό είναι η κατεντράλε του Σαν Τζώρτζη μάρτιρε και η β΄ φωτό από την Υπεραγία του Καρμήλου (από το www.explorers.gr/show.php?action=m&id=36)

Και ο άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα βοηθειά Σας!!!

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2008

Ε-Ε-ΕΡΧΟΜΑΙ


Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αφεντάδες και αφέντρες μου, δεν έχω σκοπό να έβρω καμμία καρετούλα καρετούλα να τση βάλω όνομα και μετά να ψάχνεται η χελώνα να ιδεί α την-ε λένε Άρη για Σοφία...


Τώρα, και στον Άγιο θα πάω να προσκυνήσω, και α μου τύχει μπαγόρδα όχι δε θα πώ.


Στο κλεινόν αθηναϊκό άστυ βρέθηκα από τα ψές τα ξημερώματα. Οι υποχρέωσές μου στην Ιγγλετέρα είναι σε καλό στάτο και κυρίως μου επιτρέπουν ένα καλό δίμηνο διακοπών.


Για όσους τρομάζουν στην ιδέα ενός διμήνου δον-μπαζιλικιάς πάρλας, τους καθησυχάζω: άλλο δεκαπέντε μέρες άλλο δύο μήνες. Μη φοβόσαστε λοιπόν, οι ώρες αιχμής και παρ-αχμής θα είναι ζυγιασμένες με τέτοιο τρόπο που και οι φίλοι δε θα ζαλιστούν και οι μη φίλοι δε θα αρχίσουν να καταστρώνουν τραπέζια να με δέσουν σαν τον Κακόφωνιξ του γαλατικού χωρίου.


Ιν σόμα / Κοντολογίς το πολύ σε 10 μέρες ετοιμάζομαι για Τζάντε.


Θα τα πούμε λοιπόν live.

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2008

O AGIOS



Είπαμε κι ο Άγιος φοβέρα θέλει, αλλά εμένα προσωπικά μου έχει καμωμένα πολλά θάγματα...

Καιρός είναι να τον τιμήσω.

Και για να σοβαρέψω και λιγάκι, αφού όλοι είμαστε άγιοι κατά μίαν έννοια, ο καλός φίλος μου Διονύσης Βερτζάγιας -όπως και πολλοί άλλοι που θα τιμήσω με την ώρα τους- εμένα με έχει γοητεύσει με το φιλότιμο, την προθυμία του και το κουράγιο του να μάχεται για μια Ζάκυνθο που όλοι αγαπάμε θαρρώ, ακόμα κι όταν αυτή -χωρίς να το θέλει μας πληγώνει...

Θα χαρώ τις γνώμες σας φίλοι και φίλες!

Δευτέρα, 02 Ιουνίου 2008

ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΓΑΠΗ

Ε ναι γιατί καλοί οι οχτροί κατά πως έλεγε και το σερβίτσιο του Ορίμπιλε στο Θρήνο της Κάντιας -ενός κόσμου μαγικού που όχι μόνο χάθηκε για εγωισμούς το πως ο Ένας και Μόνος Θεός θα δοξάζεται, μα ξεχάστηκε σχεδόν ολότελα προτού βομβαρδιστεί και γενεί ... μπάζα.

Λοιπόν επειδή είπαμε η δική μου καραμπάτσα θέλει κομμάτι δουλούλα ακόμα περιορίζομαι να σας παραπέμψω σε ένα κείμενο που σίγουρα έχετε ακουσμένο.

ΤΟΝ ΥΜΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!

Σας ασπάζομαι και ελπίζω σύντομα να βρεθούμε!

Με το καλό!