BONFIRE NIGHT

Ή ζακυνθιαστί η νύχτα τση φουγγαρίας. Αλλά στο Σεφφαγρό βρίσκουμαι και τι να κάνω, γνοιάζουμε και τους αλλόγλωσους.

Ετούτη τη βραδύα (5 Νοε) γένεται τση επί ... χρήμασι εκδιδομένης (θέλουμε να πιστεύουμε πως έχουμε και ρασοφόρους αναγνώστες) από φωτίες, φουγγαρίες, μάσκουλα. Είμαι σίγουρος πως ο κάθε Ζακυθινός που του αρέσουν οι αναγούλες, θα την απολάμβανε.

Όλα ευτά σε ανάμνηση της αποτυχίας του τραπεζιού / συνωμοσίας για να κάψουνε τσι Κάμερες του Παρλαμέντου / Houses of the Parlament, ανταμώς με τον ίδιο το Ρε / Βασιλιά Ιάκωβο Α΄ (τση Ιγγλιτέρας) και ΣΤ'(των Σκώτων) [James I of England & VI of Scots, Stuart] που θα τις άνοιγε επίσημα. Να σημειωθεί πως ο ψυχικά περιπτωσάρας Γιάκομος Πριμοσέστος, έχασε μωρό παιδί (13 μηνώνε) την καθολική μάνα του τη Μαρία τη Ρεγγίνα των Σκώτων (Mary Queen of Scots) με τη συνδρομή του προτεστάντη πατέρα του.

Σημειώστε πως κανονικά οι φωτίες ανάβανε παραμονάδες των Αγίων Πάντων (31 Οκτ.). Και πάλι ήταν κατάλοιπο από την κέλτικη γιορτή του Samhein, οπού στις φωτιές καίγανε κόκκαλα ζώων για να ξορκίσουν τα κάκα πνεύματα που έρχονται με τον βαθύ χειμώνα.




Προταίτιος του τραπεζιού ο Guy Fawkes (τον βλέπετε παραπάνω με την παρέα του), ο οποίος είχε αναλάβει να βάλει φωτία στο πόλβερε / μπαρούτι. Τον επιάσανε όμως και μετἀ από μαρτύρια αβάσταχτα ομολόγησε τους συνενόχους του, οι οποίοι όμως ήταν ήδη πιασμένοι ή νεκροί. Καταδικάστηκαν βέβαια στην τιμωρία επί εσχάτη προδοσία να τους κρεμάσουν (φουρκίσουν), αφού οδηγηθούν στην κρεμάλα (φούρκα) συρμένοι πάνω σε μια ξύλινη σκάρα -εγενόσουνα τάταλο, κι έτσι οι αντιστάσεις ελατώνονταν, αλλά και τράβαγες τα πάνδεινα ήδη ζώντας σου- και μετά να τους τεταρτιάσουν και να τους αποκεφαλίσουν (hanged, drawn and quartered). Το δίπλα χαρακτικό δείχνει τους συνεργούς του Guy στα μαρτούρια τους. Ο ίδιος γλύτωσε το τελευταίο μέρος, γιατί έπεσε και τσακίστηκε καθώς ανέβαινε στην αγχώνη.

Οι γενικολογούντες κριτές της θρησκείας θα μιλήσουν για θρησκευτικές διαμάχες και θα καταφερθούν ενάντια στο "όπιο του λαού" ("Die Religion ... ist das Opium des Volkes" dixit Marx). Όμως μόνο η αφορμή για το τραπέζι / συνωμοσία ήταν οι επιφανιακά δογματικές των Ρωμαιοκαθολικών τραπεζάντηδων με το Προτεσταντικό κατεστημένο. Οι διαφορές ήταν ουσιαστικά πολιτικοκοινωνικές και πολιτιστικές. Γιατί οι συνωμότες ήταν βασικά από το Βορρά (Yorkshire) που πάντα ήθελε να κάνει το δικό του και δεν χώνευε τον συγκεντρωτικό Νότο. Σας θυμίζει κάτι;




Και το δόγμα το ορίζει ο εκάστοτε δυνάστης, γνωρίζοντας πως οι δογματικές διαφορές είναι επιζήμιες για την τάξη και ακόμα και τη συνοχή του κράτους. Έτσι και τις Οικουμενικές Συνόδους αρχής γενομένης από την Α' τση Νίκαιας ο αυτοκράτορας τις συγκαλούσε και για το καλό της αυτοκρατορίας τις συγκαλούσε.

Τα λἐει πολύ καλά ο κλεινός Ουμπέρτος (Ecco) στο "Baudolino" του, όταν ο ομώνυμος ήρωας απαντάει πλάσματα που δεν τους παραξενοφαίνεται που εκείνοι έχουν τα μάτια και το στόμα στην κοιλιά και οι γειτόνοι τους ένα πόδι και πάει λέγοντας. Τους παραξενοφαίνεται όμως που είναι μονοφυσίτες και οι άλλοι μονοθελήτες και οι άλλοι δοκίτες και τράβα κορδέλα.

Ὄ,τι επήγε να κάνει ο Guy και η παρέα του είναι ένα τρανό παράδειγμα για το τι είναι ικανό το ανθρώπινο μυαλό να συλλάβει, αντίς καταλάβει πως του πειράζουν τα θέσμια, εκείνα που καταλαβαίνει πως είναι η πίστη των πατεράδων και των μανάδων του. Ίσως οι όσοι Ζακυθινοί πρέπει να του κάνουμε μία στάτουα / άγαλμα και να τη στήσουμε στην κουφάλα μίας ντόπιας στον Άη Λύπιο.**



Σημασία έχει ότι η ιστορική μνήμη, όσο κι αν είναι προβληματική, παραποιημένη ή και ακόμα χαλκευμένη, παίζει σημασία στην καθημερινότητἀ μας. Και αυτή εδώ η χώρα όπου με έφερε η τύχη μου, θυμάται. Και θυμάταιι μεγάλους και μικρούς. Και η συλλογική μνήμη της δεν περιορίζεται σε εθνικ(ιστικ)ά παραλληρήματα μία ή δύο βολές το χρόνο. Ο βλέπε άνω υπήρξε ένας γιατρός που μετάφρασε ένα βιβλίο για την ανισοροπία και αξιώθηκε να ξεγεννήσει τη μετἐπειτα βασίλισσα Βικτώρια. Στον νησί μας είχαμε αρχηγό κράτους με διπλωματική αποστολή στην ίδια την αυλή του Γεωργίου του Δ' (ακόμη ως Πρίγκιπα Αντιβασιλέα Prince Reggent) και δεν του έχουμε αφιερώσει ούτε μία ρούγα.**

Κι έτσι και το πιο γνωστό τραγουδάκι της μέρας ορίζει:

Remember, remember the Fifth of November,
The Gunpowder Treason and Plot,
I know of no reason
Why the Gunpowder Treason
Should ever be forgot.


* Αν με διαβάσεις, Νοne, ίσως καταλάβεις γιατί εφτάσαμε τα 100 τόσα σχόλια για τον Αποστόλη.

** Όλως τυχαίως ευτός ο αρχηγός λεγόταν Φοσκάρδης (conte Demetrio Foscardi, Presidente del Statj Uniti Jonj, 1828-1830). Εφαντασιώθηκα κι εγώ μια πλάκα στη μνήμη του, αλλά η σχετική αρχή μόνο που δε με ... πλάκωσε. Αλλά βλέπεις δεν κάνανε καταλείψεις στις μέρες του να πάει να μπλεχτεί με τα παιδοβόλια.


Τα χαρακτικά από το σχετικό άρθρο της wikipedia, όπως και το κόνισμα του Μιχαήλ Δαμασκηνού, από το Σιναϊτικό μετόχι τση Κάντιας (φωτό από wikipedia). Η φωτό του David Daniel Davies από εμέ τον ίδιο, τραβήχτηκε τις προάλλες.