O DON BASILIO ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ

Πάλμες και λάουρες

2010-04-06T13:53:00.000Z

Ευτούνος ευτού ο Νεο Εγώ πάλι με σταυρώνει. Άλλο του κακό, Χριστός Ανέστη και με το καλό η μεθαυριανή. Και φάτε ό,τι έβρετε, κι α δεν έβρετε, ε, να βάλετε μέσο ή αρέκια και κάποιος χριστιανός του Θέου θα σας δώκει.

ΤΟΝ ΚΡΙΝΟ ΕΔΙΚΑΣΑΝΕ; ΟΡΣΕ ΤΣΟΥ ΔΙΚΑΣΤΑΔΕΣ

2010-02-13T13:47:00.008Z

http://theoscarsite.com/screening_room/112087.html

We few we happy few we band of brothers ...

ΒΑΡΕΙΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

... Σχετικά με τον τίτλο προέρχεται από Ομιλία στα ωραία εκείνα χρόνια που είχαμε ... και έχουμε ... και θα έχουμε να τα θυμώμαστε!

Η Ατάκα τση Ανθία που κατά προτίμηση εφασκέλωνε τον ... Ιαβέρη στη θέση του Ιαβέρη ...

Απορροία: Ο Αϊζεστάης γιατί στο Άλεξανδρο-Νιέφσκυ' δεν είχε άλογα παρά για δείγμα;

Απάντηση: Θα τα είχανε φαίνεται ... βάλει ... στο Ψυγείο

Και με την ευκαιρία, κουμπάροι, ευτός ο κνιάζα - πρέντζιπες, πώς μία εγενότουνα σωτήρας -που ήτανε, πώς μία γενότουνα πρώτος Χριστιανός ηγεμόνας στα πέριξ -που ήτουνα, πώς μία γενότουνα Μόσκοβος -που δεν ήτουνα, πώς εγενότουνα Άγιος -που ήτουνα, πώς ξεγενότουνα άγιος και μετά ... κατάφερνε να γενεί Ήρωας τση ... 17ης 10 ... και πως ξαναέγινε Άγιος δεν το έχω καταλάβει ακόμα.

Την ευκή του νά-χουμε.

Ο καψερός ο Ερρίκος ο Πέφτος εκατάφερε να πάρει τη Φράντζα πίσω, επαντρεύτηκε την αδρεφή του σκοτωμένου του ... γυναικαδελφού, εκατάφερε να μισομουρλάνει τον πεθερό του και ... και επέθανε ... από τσιρλιό ... συμπάθειο, λυσσεντερία.

O tempora o mores. Πάντως εγένηκε Technicolor ... κι όχι προπαγάντα ...

AD MEMORIAM COMETIS FRANCESCI MERCATI GENTILUOMINI

2009-12-31T07:56:00.002Z

Κάποιοι από εμάς είχαμε την τύχη, λέει, να αναστηθούμε σε μια περίοδο που τα είχαμε όλα, λέει. Είχαμε πολίτευμα μη καταπιεστικό, είχαμε δωρεάν παιδεία, είχαμε παροχές κρατικές. Δεν επεινάγαμε, όπως η γενιά της Κατοχής, δεν μιλούσαμε στα κρυφά, όπως η γενιά της 7ετίας, δεν χρειαζόμασταν σεξουαλική απελευθέρωση, όπως τα παιδιά των λουλουδιών.
Επίσης, είχαμε και άμεση επαφή με τα λεγόμενα πολυμέσα.

Έτσι θυμάμαι την Ε.Β. με το αξέχαστο σιβυλλικό της ύφος να δηλώνει κάπου (στον Φρέντυ Γ. μήπως;) πως δεν χρειάστηκε καν την πρόσκληση για τους βασιλικούς γάμους, γιατί είχε λέει από τις πρώτες έγχρωμες τηλεοράσεις και τους παρακολούθησε καρέ-καρέ από το σαλόνι της. Αυτό κάπου στα 70ς.

Σε μια παρένθεση ιστορική, θυμίζω για όσους το ξέχασαν, ότι με τον γάμο του κατόπιν Κωνσταντίνου Β' (ΙΓ') των Ελλήνων [άλλως Κοκού, άλλως Κότσου βασιλιά --- συνοδεύεται με ψωμί κι ελιά, επίσης Βασίλως – συνοδεύεται με χορούς παραδοσιακούς κι από εγκαρτερούντες συνταγματάρχες, έτερον ‘μούλικου’ --- συνοδεύεται είτε από νεαρούς γόνους Αναυρήτων είτε από αδαείς χωρικούς θερέτρων --- όπως ο Κάλαμος Αττικής με το ψαροχώρι των Αγ. Αποστόλων] και της πεντάμορφης ξαδέρφης του Άννας - Μαρίας, ο Δανικός σταυρός του Daneborg (από τον οποίον φαίνεται να προέκυψαν όλοι οι μετά Κανούτο υπόλοιποι ευρωπαϊκοί σταυροί, βασιλικοί και μη) ήρθε με 'χρηστές ελπίδες' να παντρευτεί τον Ελληνικό της crux greca (από τον οποίο επίσης ανίσως και να προέκυψαν όλοι οι ρέστοι ευρωπαϊκοί και πάει λέγοντας).

Ως γνωστόν, τέτοια ένωση στην πόλη του Περικλέους δεν επολυφτούρησε. Κι εμετακόμισε να ζήσει το όνειρο αλλού. Και μετά χαιρόμασταν ή και ακόμα χαιρόμαστε με το χαιρέκακο 'από χωρίου εις χωρίον', το οποίο θυμίζει έντονα το σχεδόν ‘από-βελανιδιά-σε- βελανιδιά’ του μετέπειτα Κάρολου Β’ (γι’ αυτό και η Αγγλία είναι γεμάτη από pubs με την ονομασία Royal Oak), και ξεχνάμε πως χάθηκε μια ζωή αγένητη και ανίσως κι επρολάβαιναν το νεαρό ζευγάρι θα χάνονταν κι άλλες.

Ε, λοιπόν, επειδή ακριβώς επρολάβανε και δεν γεννηθήκαμε τότες, είχαμε κι εμείς έγχρωμες τηλεοράσεις, ακόμα κι αν έπαιζαν συνήθως ... ασπρόμαυρες ταινίες ελληνικές. Τις οποίες αρχικά με τα παιδιάστικα μυαλά μας τις καταυχαριστιόμασταν. Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Ωραία χρόνια με εμάς οκλαδόν να χαζεύουμε τη Γεωργία Β., την Ίλια Λ., τον Βασίλη Λ.

Και δεν καθόμασταν ανακούρκουδα, γιατί ήμασταν από τη ... Βαγδάτη. Όχι, όχι. Καθόμασταν ‘για να μην τρίψουν οι πολυθρόνες’ του νέου σαλονιού ‘κι έμπουν ξένοι και μας πουν πως δεν έχουμε’. Κι επεριμέναμε κι εμείς να έμπουν ξένοι ... για να κάτσουμε στις καθήκλες του σαλονιού μας. Το οποίο είχαμε μεν, δεν ευχαριστιώμασταν δε παρά Χριστού και Φωτώνε. Το πολύ-πολύ κι Αγίου Βασιλειού.

Οι ασπρόμαυρες ταινίες ήταν και είναι, όπως ξέρετε, ωραίες, είτε πάνω είτα κάτω από την πολυθρόνα. Όμως ήταν οι καψερές περιορισμένου ρεπερτορίου. Κι έτσι τις έπαιζαν ξανά και ξανά και ξανά. Σε βαθμό κακουργήματος. Γιατί ωραία η Κυρά μας η Μαμή. Και Οι Γαμπροί της Ευτυχίες. Και το Βότσαλο στη Λίμνη. Αλλάόταν η μία και καλή ανάβασις προς Λεστινίτσαν, γένεται πήγαιν’ έλα, όταν οι Γαμπροί, από ένας και καλός (Πρωίαν σε είδον, μαλλιά ξεπλεγμένα), πολλαπλασιάζονται σαν τους μνηστήρες τση Πηνελόπης, και το Βότσαλο που ετάραξε τη λίμνη του νοικοκυρέου, μία πέφτει στο νερό και μία γυρνάει και τον βαράει κατακούτελα, όσο νά-ναι βαριέσαι.

Τώρα που το ξανασκεύουμαι, βλέπαμε κι έγχρωμες ταινίες, αλλά αυτές φαίνεται ήταν ακριβές και τις έπαιζαν με το μέτρο (ή με το πασέτο, ή με ρέγουλα) και γι’ αυτό τις επεριμέναμε πως και πως. Έπρεπε να παντρευτεί ίσα με πέντε φορές η Ευτυχία (και να ηχήσουν τα συνομίληκά της κανόνια του ‘21), για να δούμε κι εμείς τον Κύριο Πειρατήήή να παντρεύεται την καλή του με τις βασιλικές ευλογίες περίπου πάνω στον ‘Αετό’.

Για να μην παραμπερδεύω τα πράγματα παραπάνω απ΄ ότι είναι μπερδεμένα, θυμίζω πως ‘Αετό’ λέγανε ένα πλεούμενο σε μια ταινία έγχρωμη «με τον Δημήτρη Π. και την Αλίκη Β.» (κλείνεται όπως, «με αλάτι και πιπέρι» ή όπως «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, τρεις και το λαδόξυδο»). Αναρωτιέμαι, γιατί έβγαλαν μία φρεγάτα ‘Αετό’; Γιατί δεν τον έβγαλαν ‘Θαλασσαετό’ ή ‘Ψαραετό’ (Sea eagle). Εδώ κοτζάμου υπερπόντια (υπερατλαντική) δύναμις τον έχει έμβλημα κι ας τον λέει ‘φαλακρό αετό’ (Bald eagle). Για τους ανίξερους, τον βλέπουν όλοι όσοι ψωνίζουν από γνωστό ζαχαροπλαστείο της Πλατείας Μαβίλη (λίγο μετά) ή όσοι ακούν στο καλή μουσική εν Αθήναις (λίγο πριν). Μάλλον θα τους συγκράτησε ή το γλωσσικό, ή επειδή του ψαραετού το στόμα βρωμάει ψαρίλα, ή για να αποφύγουν να γράψουν με μεγάλα γράμματα πως ‘ΠΑΣΑ ΟΜΟΙΟΤΗΣ με υπαρκτά πρόσωπα, ή πράγματα ...’.

Κι αναμεσίς σε όλα αυτά , ότι γίναμε ‘δευτεράκια’ κι εκαπακίζαμε την παυλούλα πάνω από την παδελούλα (την περισπωμένη πάνω από υ-ψιλόν ή ύψιλο), ‘όχι όμως όλες τις φορές’, η δασκάλα μας κυρία Ελένη μας είπε πως δεν χρειάζεται. Φυσικά και δεν πολυσκάσαμε εμείς. Που μυαλό τότες να σκευτούμε γιατί ότι μας χρειάζεται μέχρι την Παρασκευή δεν μας χρειαζόταν τη Δευτέρα. Εμείς ακούγαμε την κυρία Ελένη. Κι εκείνη τον κύριο διευθυντή τον κύριο Κουφό (μια χαρά άκουγε, ίσως και παραπάνω απ’ όσο υποψιαζόμαστε, Κουφό τον λέγανε στο όνομα). Τώρα, αν ακόμα το φυσάνε κάποιοι και δεν κρυώνει, άλλη κουβέντα.

Το ζητούμενο ήταν πως μπορούσαμε να αποφύγουμε την Ευτυχία να ξαναπαντρεύεται και το

Βότσαλο να ξαναπέφτει και να ξαναπέφτει και να ξαναπέφτει, γιατί εμπόριαμε τώρα να διαβάζουμε υπότιτλους και να βλέπουμε ‘ξένα’. Τα οποία φαίνεται δεν ήταν για χόρταση, κι έτσι όσοι προλαβαίνανε τον Τσίτο και τον Φράγκο να πίνουνε κρασί με τη μύγα (vino moscato), επρολαβαίνανε. Αυτοί άλλωστε ήταν έγχρωμοι. Και δεν τους χάναμε με τίποτα. Και γινόταν της κακομοίρας να ιδούμε τον Μάρλο-μπράντο – επίσης έγχρωμο – να φτάνει στο νησί του. Γιατί αυτόν πάντα τον επαίζανε αργά. Και μέχρι να ιδούμε αν θα τα καταφέρει να ζήσει αυτός καλά κι εμείς καλύτερα, έπρεπε να πάμε για ύπνο, γιατί λέει αύριο ήταν Κυριακή κι έπρεπε να σηκωθούμε νωρίς. Και πού να κοιμηθούμε, γιατί εμέναμε με την αποροία. Και κυρίως, γιατί να σηκωθούμε νωρίς, αφού ούτε εκκλησία θα πηγαίναμε, ούτε θα παίζαμε σαν τα άλλα τα παιδιά, ούτε οι φίλοι μας θα τολμούσαν να έρθουν για να παίξουμε.

Κι από τον Τσίτσο και το Φράγκο εματακολήσαμε την αρρώστια του ασπρόμαυρου κι ανακαλύψαμε τον Τοττό. Κι εγελάγαμε με την καρδία μας, όταν ο κακομοίρης ο Τοττός έβρεσκε τη φαμελιά του κι εγύρευε να κατευάσουνε τον γενάρχη τον κερασφόρο. Ο οποίος ως cornuto εθύμιζε στον Τοττό τα δίχως κέρδη κέρατα. Κι ας του έλεγε ο μαγιορντόμος – battler – υποψήφιος κληρονόμος (αν ο Τοττός εβουρλιζότανε, ή ακόμα καλύτερα πέθαινε) πως ένας γενάρχης δεν αποκαθηλώνεται έτσι εύκολα. Αλλά ο Τοττός εδιάταξε να τον πάνε αποθήκη τον γενάρχη. Ο οποίος κερατάς δεν ξέρω αν ήταν, ξέρω πως ως Νορμανδός εφόριε ή ο καλλιτέχνης τον έβαλε να φορεί κράνος νορμανδικό με κέρατα σαν του Αστερίκιου περίπου, αλλά κομματάκι μεγαλύτερα.

Και μεγαλώνοντας, λέει, νομίσαμε μάντσια (‘φάρσα’) πως ο Τοτό[ς] είχε καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Totto, μα οι συνάδελφοί του τον εφωνάζανε ‘il Prencipe’ . Επειδή είχαμε μεγαλώσει το νομίσαμε περιπαιχτικό. Που καλό από τέτοιο εσνάφιον (σινάφ-ι), είχαμε μάθει. Κι έτσι, ανίσως κι εφτύναμε ψηλά, για να φτύσουμε τα μούτρα μας, εκηρύτταμε πως:

Στα 1946 το Τριμπουνάλε της Νάπολης αναγνώρισε ως πλήρες όνομα ενός πολίτη το παρακάτω: Antonio Griffo Focas Flavio Ducas Comneno Porfirogenito Gagliardi De Curtis di Bisanzio, altezza imperiale, conte palatino, cavaliere del sacro Romano Impero, esarca di Ravenna, duca di Macedonia e di Illiria, principe di Costantinopoli, di Cicilia, di Tessaglia, di Ponte di Moldavia, di Dardania, del Peloponneso, conte di Cipro e di Epiro, conte e duca di Drivasto e Durazzo.

Προηγουμένως το όνομα του αιτούντος ήταν Antonio Clemente –το όνομα της μητέρας του, καθώς ο πατέρας του τον αναγνώρησε λίγο πρίν πεθάνει. Στους συναδέλφους του ήταν γνωστός ως il Prencipe, ενώ στο κοινό του χάρισε το γέλιο ως Totó.

Έπρεπε να μεγαλώσουμε κι άλλο, για να καταλάβουμε πως ο Πρίγκηπας ήταν απλά ένας φίλος όλων μας.

Κι ως φίλος τούπρεπε ο ταιριαστός επικήδειος αποχαιρετισμός [από τον Nino Taranto], ο οποίος πάνω κάτω λέει:

Amico mio questo non e' un monologo ,ma un dialogo perche' sono certo che mi senti e mi rispondi.La tua voce e' nel mio cuore, nel cuore di questa Napoli che e' venuta a salutarti, a dirti grazie perche' l'hai onorata. Perche' non l'hai dimenticata mai,perchè sei riuscito dal palcoscenico della tua vita a scrollarle di dosso quella cappa di malinconia che l'avvolge. Tu amico hai fatto sorridere la tua città, sei stato grande, le hai dato la gioia, la felicità, l'allegria di un'ora, di un giorno, tutte cose di cui Napoli ha tanto bisogno. I tuoi napoletani,il tuo pubblico e' qui. Ha voluto che il suo Toto' facesse a Napoli l'ultimo "esaurito" della sua carriera e tu, tu maestro del buonumore, questa volta ci stai facendo piangere tutti. Addio Toto', addio amico mio. Napoli, questa tua Napoli affranta dal dolore vuole farti sapere che sei stato uno dei suoi figli migliori e non ti scordera' mai.

Addio amico mio, addio Toto.

Και στη γλώσσα μας περίπου λέει:

Φίλε μου, αυτός εδώ [ο λόγος] δεν είναι μονόλογος, αλλά διάλογος. Γιατι είμαι βέβαιος πως εσύ [εγώ] είσαι που εκπέμπεις κι εγω είμαι που απαντω. Η φωνη σου είναι που βγαίνει από τα βάθη της καρδίας μου. Από την καρδία ετούτης εδώ της Νάπολης που ήρθε να σε αποχαιρετήσει και να σου αποδώσει ευχαριστείες, γιατί νοιώθει τιμημένη. Γιατί δεν θα είναι ποτέ ξεχασμένη, γιατί είναι σωσμένη από το δικό σου παρκοσένικο της δικής σου ζωής που την ξαναέγραψε στο βιβλίο της ζωής και την έβγαλε από τον χιτώνα [κάππα] της μελαγχολίας που την έζωνε. Εσύ, φίλε, ξανάδωσες το χαμόγελο στην Πόλη σου, της ξαναέδωσες το μεγαλείο, της ξαναέδωσες τη χαρά [τζόγια], την ευτυχία [φελιτσιτά], την αλλεγρία [εγρήγορση] μίας ώρας [ή της Aurora ;], μίας μέρας, όλα όσα χρειάζονταν η Νάπολη. Οι δικοί σου Ναπολιτάνοι, το κοινό σου, είναι εδώ ! [έμφαση]. Θέλου να ιδούν πως ο Τοττός τους έφτιασε στη Νάπολη το τελευταίο ‘esaurito’ [κατοικητήριο, αποθησαύρισμα, αναπαυτήριο ;] της καριέρας του και συ (λειγμός), μαέστρο του καλώς νοούμενου χιούμορ (ver. των καλών χημών), αυτή τη φορά μας έκανες όλους να παγώσουμε. Πήγαινε στον Θεό, Τοττό, επέστρεψε στον Θεό, φίλε μου. Νάπολη, ετούτη εδώ η δική σου Νάπολη ξεπεσμένη [ή ξεπερασμένη;] από τα πάθη ξέρει καλά πως είσαι ένας από τους χιλιάδες γιούς της και δε θα σε λησμονήσει ποτέ .

Addio φίλε μου, addio Toto.

PAX VOBISCUM

2009-12-03T08:35:00.009Z

Το μπλόγκο αυτό θεωρείται επιθετικό και πεθερίστικο. Ίσως νά-ναι, ίσως και να μην είναι. Απλά θυμίζω πως Si vis pacem, para bellum (σαν θες ειρήνη, ετοιμάζου για πόλεμο).

Σκέφτηκα το πόστο αυτό να το αφιερώσω στο φίλο μου το Λουκά. Μα θα αδικούσα τους άλλους φίλους μου. Για να ονομάσω μόνο λίγους: τον Νικόλα, τη Βάσω, τη Dana, τον Νιόνιο, τον Vicenzo, τη Berna, τη Gizdem, τον Πέτρο, τον Βασίλη, τη Linda, τη Diana, τον Φίλιππο, το Γιάννη και το Γιαννάκη, τη Μαρία-Ελένη, τη Μαίρη και το Σπύρο, τον Κώστα και τόσους άλλους και άλλες.

Συγχωρήσατέ μοι, αδελφοί και αδελφές.

Χώρος κατ' επίφαση συγκεντρώσεως

(εκκλησιασμού)

Τρία κρίνα τρία λιοντάρια λάμπουνε σήμερο
(και ο Γερμανός τα χώρισε)

Τα λιοντάρια (λεοπαρδάλεις) μόνα τους

Εκκλησία

Ο Γερμανός πήγε να κόψει τα φτερά του λιονταριού
(αλλά αυτό θα πετάει πάντα)

Τον κατάλαβαν συναλισκόμενοι μαζί του σ' ένα χωρίο

Ἔχετε Μωσέαν καὶ τοὺς Προφήτας

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος

... ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὰ ἄνω.

Άρμες στο βαπτιστήριο:

Σε πεδίο ... ζώνη οκτώ βέλη πλεγμένα, πάνω τους τόξο, δεξιά κι αριστερά τους θυμωνιές,

συνοδευόμενα από τρία (2 + 1) σταυρωτά σπαθιά (χρώματα δεν δηλώνονται)

Το πρώτο βιολί κι ένα παιδί

Εἰς ἅ ἄγγελοι θέλει παρακεῖψαι:

Ο/η Ραφαήλ κάθεται όταν άδει η/ο Ουριήλ. Παρακεί ο Γαβριήλ.

(οι άγγελοι, θυμηθείτε, πως δεν έχουν γένος/φύλο)

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΥΣ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ

2009-12-02T07:22:00.008Z

Ετούτες τις μέρες τα ελληνικά πολυμέσα (media), αντιγράφοντας κατά παράδοση -σε σημείο λογοκλοπής- τα αντίστοιχα ξενόγλωσσα, γέμουν αρθρογραφίας σχετικά με το αποτέλεσμα σε δημοψήφισμα μίας ευρωπαϊκής χώρας (Ελβετία). Το ερώτημα του referendum αυτού ήταν, σχετικά με την εξωτερική διαμόρφωση οικοδομημάτων θρησκευτικού χαρακτήρα (μινερέδες σε τεμένη, mosque από τα αραβικά, jammi από τα τούρκικα). Παραπάνω από τους μισούς προσελθόντες πολίτες αυτής της χώρας (57 %), απεφάνθησαν πως τα οικοδομήματα αυτά θα στερούνται ένα εξωτερικό τους στοιχείο που κατά παράδοση θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ.
Επειδή την αφορμή για το δημοψήφισμα έδωσε κόμμα της ακροδεξιάς ακούστηκαν χαρακτηρισμοί όπως 'μισαλλοδοξία, 'ξενοφοβία', 'ρατσισμός' και άλλα τινα. Και σε μια Ευρώπη ευαισθητοποιημένη σχετικά, ο προβληματισμός και οι συνειρμοί είναι εύλογοι. Οι χαρακτηρισμοί προέρχονται από πολιτικούς διαφόρων άλλων κρατών που λίγο-πολύ 'καίγονται' για το θέμα, έχοντας είτε νεγκότσια (αλισβερίσια, εξελλ. από το τουρκ.) με μουσουλμανικές χώρες ή πολυάριθμες ισλαμικές κοινότητες εντός των συνόρων τους (Γαλλία, Γερμανία), αλλά και τους συνήθεις άσχετους που ομιλούν κυρίως εκ του ασφαλούς (Σουηδία). Και φυσικά η πρόταση των ακροδεξιών αποτελεί μια προκλητική δήλωση (statement).

Όμως, ας το δούμε αλλιώς. Οι μιναρέδες κατά παράδοση ανεγείρονται δίπλα στο καθ' αυτό τέμενος από αιώνες τώρα. Από αυτούς αναγγέλλεται και υπενθυμίζεται από τον εντεταλμένο κήρυκα (muhejjin) η ώρα της προσευχής. Η οποία προσευχή σημαίνει πως τα πάντα σταματούν και οι πιστοί (άρρενες) επιτελούν το καθήκον τους ως μουσουλμάνοι, σύμφωνα με τις επιταγές του Προφήτη, ας είναι ευλογημένος. Αυτό συμβαίνει τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, κανονικά όμως πέντε φορές, πάντα σε συγκεκριμένη ώρα. Θεωρητικά, οι πιστοί πρέπει να προσέλθουν στο πλησιέστερο τέμενος. Αν αδυνατούν, οφείλουν να έχουν μαζί τους ειδικό τεμάχιο υφάσματος, επί του οποίου για λόγους συμβολικούς, αλλά και πρακτικούς, επιτελούν την προσευχή. Ήτοι στρέφονται προς την εγγύτερη Αγία Πόλη (άλλοτε η Μέκκα, άλλοτε η Ιερουσαλήμ, πλέον αποκλειστικά η Μέκκα), αφαιρούν τα υποδήματά τους, πλένουν τα πόδια τους και λαμβάνουν θέση, ανάλογα με τα παραγγέλματα, μία γονατίζοντας, μία ορθοί με τα χέρια σε ειδική θέση. Για λεπτομέρειες στον πανδέκτη της Wikpedia.
Τώρα, με την εισαγωγή του ηλεκτρισμού και των μεγαφώνων, ο ίδιος ο muhejin υποκαθίσταται συχνά αν όχι πάντοτε από μαγνητοφωνημένο μήνυμα. Που να ανεβαίνεις εκεί πάνω και να ξελαρυγγιάζεσαι. Και πάλι, τα ντεσιμπέλ της φωνής από φυσικού, όσο στεντόρεια και αν είναι η φωνή δεν μπορούν να συγκριθούν με τα αντίστοιχα των μεγαφώνων.
Σε μία χώρα με ισλαμική πλειοψηφία τα παραπάνω είναι θέμα της ταυτότητάς της. Βέβαια, επειδή το Ισλάμ είναι η κατ' εξοχίν πολυφωνική θρησκεία, η αντίληψη περί προσευχής κατά τόπους είναι διαφορετική. Άλλο το Riad της 'Αραβίας των Saudi' σκληροπυρηνικών Wahabi, άλλο το αρκετά προχωρημένο Αμμάν της Ιορδανίας κι άλλο η 'εκκοσμικευμένη' -όπως τουλάχιστον ορίζει το Σύνταγμα της γείτονος- και άχρωμη θρησκευτικά Άγκυρα.
Σε μια χώρα, όμως, όπου οι μουσουλμάνοι αποτελούν 'πάροικους', τα τεμένη και οι μιναρέδες τους δεν μπορούν παρά και αυτά να αποτελούν δήλωση. Όπως το κάθε κτήριο αποτελεί δήλωση. Μία δήλωση, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, τύπου "Ήρθαμε. Ήρθαμε για να μείνουμε και να μην ενσωματωθούμε. Θα κάνουμε στη χώρα σας εκείνο που κάναμε και στις χώρες μας. Δε θα αλλάξουμε εμείς. Εσείς θα αλλάξετε".
Και βέβαια δεν περιορίζονται στην ανέγερση οικοδομημάτων. Ασπάζονται ιδιαίτερο ενδυματολογικό κώδικα και ιδιαίτερη κόμμωση Πάνω-κάτω, αυτό που κάνουν και οι δικοί μας οι παπάδες. Και ο ενδυματολογικός κώδικας είναι αναμφίβολα δήλωση.
Σύμφωνα με κάποιες ανθρωπολογικές θεωρίες, οι πρόγονοί μας δεν πρωτοντύθηκαν για να προφυλαχθούν από το κρύο, αλλά για να δηλώσουν τη θέση τους: στην κοινωνική ιεραρχία (τα φτερά του ιθαγενούς αρχηγού), την κατάστασή τους σε σχέση με σύντροφο (τα μαύρα της χήρας ή η βέρα της παντρεμένης), την οικονομική τους κατάσταση (τα λεγόμενα 'γιορτάνια' με τις αλλεπάληλες σειρές νομισμάτων) ή και την αντριωσύνη τους (τα φουσεκλίκια του αντάρτη).

Αδυνατώ να δω πώς καταργείται το Ισλάμ με το δημοψήφισμα των Ελβετών. Οι οποίοι καμμένοι από κατ' επίφαση δογματικές, αλλά ουσιαστικά πολιτικές και πολιτιστικές διαφορές, φρόντισαν να λύσουν το θέμα αρκετά ενωρίς. Έτσι έχουμε καντόνια με καθολική ή προτεσταντική πλειοψηφία. Αυτό δεν τους εμπόδισε ποτέ να πιστεύουν στην ύπαρξη Ελβετικού 'έθνους', αν και το όμαιμον, το ομόθρησκον και το ομόγλωσσον του Ηροδότου καταστρατηγείται στη χώρα τους αιώνες τώρα. Και τώρα 400.000 πάροικοι θέλουν να αναιρέσουν μια λεπτή και ευαίσθητη ισορροπία, η οποία έχει επιτευχθεί εδώ και αιώνες. Και ούτε καν, γιατί είμαι σίγουρος ότι από τις 400.000 δεν κόπτονται όλοι για τους ευκτήριους οίκους τους κι ακόμα περισσότερο αν έχουν μιναρέδες.
Για να μην παρεξηγηθώ, αδυνατώ να ασπασθώ τη λογική οι λεγόμενοι Ελληνορθόδοξοι ναοί να οικοδομούνται στο εξωτερικό με αισθητική και επιλογές που 'βγάνουν μάτι'. Δείτε την τρομερά προσεγμένη Αγία Σοφία της Moscow Road και τον σχετικά διαφοροποιημένο, αλλά ακόμα σεβαστικό προς τα γύρω του κτήρια Άγιο Νικόλαο του Liverpool. Και φυσικά καμπαναρία δεν έχουν. Τι να τα κάνουν, αφού η κοινότητα ήταν διάσπαρτη στην πόλη και κυρίως σε μια ξένη χώρα. Ή τις ωραιότατες άλλοτε χτισμένες συναγωγές όπου γης, που ασπάζονται την κατά τόπους αισθητική και στη μεν Ιταλία εξωτερικά είναι σαν εκκλησίες, στη δε Ανατολή σαν τεμένη. Ή τα τεμένη των Βαλκανίων, τα οποία ακολουθούν την κατά τόπους αρχιτεκτονική. Γιατί μπορεί οι άνθρωποι να αλλάζουν τρόπους προσέγγισης του θείου. Αλλά δεν αλλάζουν μονομιάς την παράδοσή τους.
Ακόμα, θεωρώ παράλογη και χωρίς χρησιμότητα επ' ουδενί λόγω την αξιοποίηση μεγαφώνων στις χριστιανικές εκκλησίες, ακόμα και ανήμερα Χριστουγέννων. Οι πιστοί προσερχόμαστε εκεί και επιτελούμε αυτά που νομίζουμε 'νόμιμα'. Οι 'δι' ευλόγους αιτίας αποληφθέντες' παρακολουθούν είτε μέσω τηλεόρασης είτε μέσω ραδιοφώνου. Για ποίο λόγο πρέπει να βρίσκομαι σχεδόν στην Πλατεία Αγίου Μάρκου (ιστορικό κέντρο πόλεως Ζακύνθου) και αν φυσάει ούριος άνεμος να ακούω τα γενόμενα στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, από την άλλη άκρη της πόλης;
Και διαφωνώ και με τη χρήση ηλεκτρικών μηχανισμών για τα κωδωνοστάσια. Τα οποία και επιζήμια είναι για τους μεταλλικούς κώδωνες που τζακίζουν, αφού τα σφυρία χτυπούν σε ένα και το αυτό σημείο, και κακόηχα είναι και κυρίως με τα ντεσιμπέλ τους προκαλούν.
Επίσης για να μην παρεξηγηθώ, θεωρώ αδιανόητη την με όποια επιχειρήματα σταθερή άρνηση της Ελλαδικής Εκκλησίας στην άδεια ανέγερσης χώρου προσευχής και λατρείας για τους χιλιάδες μετανάστες πιστούς στο Ισλάμ στη χώρα μας. Εκεί το Ελληνικό Κράτος οφείλει να αλλάξει -και- την πεπαλαιωμένη νομοθεσία και να αναλάβει το ίδιο την ανοικοδόμηση του τεμένους. Αν το επιχορηγήσουν οι Σαουδάραβες, θα το κάνουν λες και είναι χτισμένο στο Riad. Έχουμε τόσα όμορφα τζαμιά στη χώρα μας, για να τα πάρουν πρότυπα. Κι αν μεν οικοδομηθεί εντός πολεοδομικού ιστού, ο μιναρές θα είναι προβληματικός. Ένα κυλινδρικό κλιμακοστάσιο -γιατί αυτό στην πραγματικότητα είναι ο μιναρές- εφαπτώμενο με το καθαυτό οικοδόμημα, είναι μια ωραία συμβιβαστική λύση. Κι έχει εφαρμοστεί τουλάχιστον στο Λονδίνο, αλλά είμαι σίγουρος κι αλλού.
Γιατί εδώ η πολεοδομία επεμβαίνει δραστικά στα σχέδια του κάθε επίδοξου αναθέτη έργου ή του κάθε αρχιτέκτονα που θέλει το έργο του 'να βγάζει μάτι'. Και τροποποιεί δραστικά κλίμακα, αισθητική, ύψος και καμμιά φορά κι εμβαδό. Και σέβεται. Στην Αγγλία που τυχαίνει να βρίσκομαι, δεν θα γινόταν ποτέ αυτό που έχει γίνει δίπλα στην Αρμένικη Εκκλησία της Πλατείας Κουμουνδούρου -ανέγερση πολυκατοικίας που καταπλακώνει κυριολεκτικά την αριστορυγηματική, αλλά και σεμνή εκκλησία (η οποία κάνει τη δήλωσή της, είμαι Αρμένικη, αλλά ταυτόχρονα έχει συναίσθηση ότι είναι εκκλησία παροικίας)- ή αυτά που γίνονται πρόσφατα στη Ζάκυνθο -'διαμόρφωση και ανάπλαση' του χώρου δίπλα σε χαρακτηρισμένα μνημεία σε καταστρατήγιση του ισχύοντος λεγόμενου 'Αρχαιολογικού Νόμου'.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει μια τεράστια Νέα Υόρκη. Και το παραδοσιακό Ισλάμ ή μάλλον τα παραδοσιακά Ισλάμ δεν είχαν φτάσει ποτέ στις ακρότητες του νεο-ορθόδοξου Ισλάμ. Και βέβαια οι δηλώσεις γίνονται όχι τόσο από μουσουλμάνους, αλλά από ανθρώπους που συστηματικά έχουν απορρίψει την θρησκεία ως προβληματική. Αλλά ας μας πουν οι υπερατλαντικοί μας σωτήρες, το Ισλάμ των τότε Μουτζαχεντίν και νυν Ταλιμπάν, κόντρα στον τότε κουμμουνιστικό κίνδυνο ποιος το εξέθρεψε; Και ενώ οι κολοσοί της Γκαντάρα έστεκαν για αιώνες απείραχτοι, πότε αποξέστηκαν τα πρόσωπά τους;
Και θα μπορούσα να αγρεύσω πάμπολα παραδείγματα για το πόσο τα νεο-κατιτίς κινήματα είναι προβληματικά. Γιατί το μαγικό χερούλι 'νέο' είναι σαφές πως δεν ταυτίζεται με εκείνο που το ακολουθεί. Σταθερά το επικαλείται, αλλά συνήθως για να το εναιρέσει. Η Νεο-ορθοδοξία δεν είναι Ορθοδοξία. Όσο για τους Νεοέλληνες ...

Ας μην μπερδεύουμε τα θρησκευτικά με τα πολιτικά και πολιτιστικά. Άλλο religio, άλλο cultus (εξ ου και κουλτούρα σε αντιδιαστολή με το civilisation, από το cives πολίτης), άλλο κοινωνία, άλλο κοινότητα, αλλά και άλλο εκκλησία. Είναι αλληλένδετα μεν, αλλά δεν ταυτίζονται. Κι αν κάποτε ταυτίστηκαν, πλέον αυτό δεν συμβαίνει. Έτσι και οι κάποτε 'εκκλησίες', χώροι παναπεί συνάξεως της κοινότητας ελλείψει αντίστοιχων πολιτικών οικοδομημάτων, συν τω χρόνω παρερμηνεύτηκαν αποκλειστκά ως ναοί, κατέληξαν στην αποκλειστική δικαιοδοσία του φορέα Ν.Π.Δ.Δ. Εκκλησία της Ελλάδος και εσφαλμένα θεωρήθηκαν αποκλειστική ιδιοκτησία του.

Το νερό ενός ποταμού η φύση θέλησε να μην γυρίζει πίσω. Αλλά επίσης όρισε τα ζώα και κυρίως ο άνθρωπος να εκτρέπουν τη ροή του προς ευεργεσία τους. Το κάνουν ακόμα και οι ... κάστορες. Αλλιώς το νερό από ευεργετικό μπορεί να γίνει κατστροφικό.

Ας μην μπερδεύουμε την ενσωμάτωση με την αφομοίωση.

Η κουβέντα πάει 'του μάκρου' που λένε στα μέρη μου. Εκτιμώ όμως πως είναι καιρός να πάει κάθε κατρεγάρης στον μπάγκο του. Και να σταματήσουν να μας φλωμώνουν οι όπου γης και πεποιθήσεων κράχτες, είτε είναι γενειοφόροι και φορούν την ανατολίτικη στολή με το αντερί και το φέσ(ι), είτε φορούν την προσωπίδα του τάχατες αντικειμενικού πολιτικού παρατηρητή.

Κι ένα τελευταίο: η υφαρπαγή των εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων από τα κόμματα της ακροδεξιάς ή ακόμα και από τα συναφή τους καθεστώτα, δεν καθιστά τα ίδια τα σύμβολα προβληματικά. Και εν τέλει τα βλάπτει, γιατί στα μάτια των πολλών ταυτίζονται με εκείνους και δαιμονοποιούνται. Τι έβλαψε περισσότερο τη Σημαία και τον Εθνικό Ύμνο: η κατάχρησή τους από την Επταετία ή η χαλάρωση της Μεταπολίτευσης, ειδικά από το '81 και πέρα; Εγώ προσωπικά ξέρω πως αν μου επιβάλλουν κάτι με τον χωροφύλακα ή τον παιδονόμο, όταν μου δοθεί η ευκαιρία να μην το εφαρμόσω, θα το παρατήσω ολότελα.

Δικός σας για διάλογο,

Β.Δ. Χρυσοβιτσιώτης, πτ. Θ., MA BS, PhD cand.

Ο πίνακας με τίτλο 'Προσευχή στο Κάιρο' του Jean-Leon Gerome (Cairo 1865 ) από την Wikipedia.

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Prayer_in_Cairo_1865.jpg

ΚΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ή ΜΙΣΟΣΠΟΡΙΤΙΣΣΑ;

2009-11-23T07:26:00.013Z

Στην προχθεσινή μέρα (21 Νοε) οι Πατέρες μας παρέδωκαν τον εορτασμό των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Ναό ή όπως την ξέρει το λεγόμενο Μηνολόγιον του Βασιλείου (Β' του Μακεδόνα, του και Βουλγαροκτόνου), της Εισόδου της Παναγίας Θεοτόκου. Η ιστορία δεν προέρχεται από τα κανονικά βιβλία της Καινής Διαθήκης, αλλά από το απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου. Μας λέει πως οι γονείς της Θεοτόκου, λυτρωμένοι από το όνειδος της ατεκνίας, αφιέρωσαν τη μονάκριβη θεγατέρα τους στο Ναό των Ιεροσολύμων ως θεραπενίδα. Κι από εκεί την παρέλαβε ο Ιωσήφ ο λεγόμενος μνήστωρ. Πολλοί καλλιτέχνες απέδωσαν το θέμα. Ήδη από τη λεγόμενη υστερογοτθική παράδοση η Μαρία εικονίζεται να ανεβαίνει σκαλούνια (σκαλοπάτια), αποχωρισμένη μόλις από τους γονείς της και πορευόμενη προς τον αρχιερέα που την προαπαντά. Πώς αλλιώς προβάλλεις ένα νήπιο, το οποίο αναμεσής σε ενήλικες θα αφανιζόταν; Εδώ βλέπετε το θέμα, όπως ο απέδωσε ο μέγας Τιτσιάνο με πολυπρόσωπη σύνθεση στη Scuola Grande della Carita, όπου στεγάζεται πλέον η Academia τση άλλοτε Σερενίσσιμας.

Στο Τζάντε μας η γιορτή αυτή δίνει την αφορμή για μια παγκόσμια πρώτη. Γιατί στον Όρθρο της εορτής των Εισοδίων, πρωτοακούγεται στην Ορθοδοξία ο Κανόνας των Χριστουγέννων και άδεται πως "Χριστός γεννάται, δοξάσατε" (Αν τον ακούσετε και ζακυθινά, όντως καταλαβαίνετε πως γεννάται ο Σωτήρας του Κόσμου, μωραϊτικα είναι μείτε ανακοινωθέν προέλασης του στρατού, Θέ-μου-και-σ'χώρα με).

Και μιλάω για "πρώτη", διότι ο όρθρος αυτός ψάλλεται αφ'εσπέρας -αποβραδύς παναπεί, αμέσως μετά την ακολουθία του Εσπερινού. Τον ψάλλει η Πισκοπή μας (Ι.Μ.Ν. Αγίου Νικολάου των Ξένων), η οποία έχει παρεκκλήσιο την Κυρία των Αγγέλων, απέναντι περίπου από το άλλοτε αρχοντικό Mercati και πλάι στην πλέον Οικία Ρώμα. Να είναι καλά η Μ.Ο.Μ.Α. που τη ματάχτησε και ο γερο-Μπαρμπίας που έκανε τον μουρλώνε να ματαχτηστεί dov'era e com'era. Να θυμώμαστε πως ο Νικόλαος Βαρβιάνης, φαρμακοποιός κατά τ' άλλα, επρωτοστάτησε στην ανοικοδόμηση του Τζάντε και στην ενίσχυση των εθίμων. Και για το καλό ευχαριστώ η αλίστου μνήμης επισκοπική αρχή που νύχτα-μέρα (νυχθημερόν παναπεί) εγύρευε να κάμει το Τζάντε μας ... Κοζάνη, τον έβγαλε κι από πίτροπο της Φανερωμένης, γιατί δεν ήταν ενορίτης...

Το προσωνύμιο 'Κυρία των Αγγέλων' είναι γνωστό σε άλλοτε περιοχές υπό ενετική κυριαρχία (Κρήτη, Κύπρος, Επτάνησα) και σχετίζεται με το εικονογραφικό θέμα το λεγόμενο της Πλατυτέρας. Η ένθρονη βρεφοκρατουσα Παναγία εικονίζεται σταθερά ανάμεσα σε δύο αγγελικές μορφές. Το θέμα φαίνεται πως έχει ρίζες στην πρώιμη αναγέννηση. "Γράφεται" στην αψίδα του βήματος ('αχιβάδα'). Η θέση αυτή αντιστοιχεί με το άγιο των αγίων του Ναού των Ιεροσολύμων (beth qodesh haqodeshim), όπου σύμφωνα με τις βιβλικές περιγραφές η Κιβωτός της Διαθήκης (εβρ. της Συναντήσεως), ανάμεσα σε δύο υπερμεγέθη χερουβίμ. Η Κιβωτός σύμφωνα με μια από τις πάμπολλες περιγραφές της περιείχε τις πλάκες του Νόμου τις χρυσές -αλλού λέει πως είχε στάμνα με το μάνα και τη ράβδο την βλαστήσασα του Μωσέως, κάθου γύρευε. Έτσι και η Θεοτόκος φέρει εν κόλποις τον Λόγο που τερματίζει την αποστολή του Νόμου (κι έτσι χαρμόσυνα ψάλουμε πως 'εξηγόρασας ημάς εκ της Κατάρας του Νόμου, τω σταυρω προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς ...'). Κάποτε μάλιστα, σε έργα Ιταλών μαέστρων, όπως η παρακάτω "Madonna del Parto" του Pierro della Francesca, η Παρθένα, της οποίας η Κιβωτός θεωρείται προτύπωση, εμφανίζεται να φέρει τον Λόγο ακόμα στα σπλάχνα της.

Ο θεσμός των αφ΄εσπέρας όρθρων θεωρείται εσφαλμένα ζακυ(ν)θινή ιδιαιτερότης. Εσφαλμένα, γιατί πολλά που τα θεωρούμε ιδιαιτερότητες του εκκλησιαστικού μας τυπικού, απλά επιβιώνουν στο Τζάντε. Κι όμως οι ρίζες τους είναι 'βυζαντινές' βυζαντινότατες. Έτσι αφ' εσπέρας όρθροι είναι όλες οι βραδυνές ακολουθίες του Μεγαλοβδόμαδου σε ολόκληρη την Ορθοδοξία. Η πρακτική αυτή εισάγεται αναμφίβολα για λόγους πρακτικούς, ώστε και οι λαϊκοί χριστιανοί να απολαμβάνουν τα τελούμενα, χωρίς να έχουν να σηκωθούν όρθρου βαθέως μήτε καλογέροι. Θυμίζω αυτό που έχει τονιστεί έντονα από ακαδημαϊκούς δασκάλους, πως άλλο το λαϊκό τυπικό κι άλλο το μοναστικό στο Βυζάντιο. Άσχετα αν μετά συγκεράστηκαν, κι έχουμε εμείς οι αντετιαδόροι (άλλως πεθεροί, άλλως παρμένοι, έτερον τυπολάτρες, χύδην γραφικοί) και πηγαίνουμε. Και ο επαναδιαχωρισμός των δύο τυπικών ίσως είναι μια επιταγή των ρυθμών της σύγχρονης ζωής. Ας μείνει το τυπικό το μοναστικό στα μοναστήρια και σε μια - δυο μεγάλες ενορίες. Οι ρέστες ας επαναφέρουν την αρχαία παράδοση και το κυριακό πως δεν γίνηκε ο άνθρωπος για το Σάββατο, αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο.

Και πάλι το 'φράγκολεβαντίνικο' για τους αγράμματους και προκατηλημμένους 'απέναντι' (intra extraque muros) Τζάντε ήξερε τι έκανε. Και οι ναοί δεν τελούσαν τις ακολουθίες και κυρίως τη θ. Ευχαριστία σε μία και την αυτή ώρα. Ανάλογα με τη βιωτή του εκκλησιάσματος ο ιερέας - λειτουργός θα "έβανε ευλογημένη", αμπονώρα αλλού, λογικότερα αλλού. Προλάβαινε κάποιος να λειτουργεί σε εκκλησία της όξω μερίας και να κάνει τον ψάλτη σε εκκλησία της μέσα. Γιατί αμπόλαγε ο Άη Χαραλάμπης, μεσολαβούσε ικανό διάστημα για να πάει κάποιος από τα Ταμπάκικα στο Φόρο (τότε τα 'κάρα' ήταν ακόμη 'ράρα' [σπάνια]) και μετά "έμπαινε" (στην θ. λειτουργία, από την ακολουθία του όρθρου) η Πισκοπή. Και η Πισκοπή δεν "έμπαινε" πριν τις 9 ποτέ. Και δεν υποχρέωνε τσου ξεθεωμένους από την καθημερινότητα χριστιανούς να κολάζονται κυριακάτικα ή γιορτάδες μέρες να σηκώνονται με την ψυχή στο στόμα για να προλάβουν. Άλλες εποχές βέβαια.

Για να γυρίσω στο θέμα, ο αφ' εσπέρας όρθρος των Εισοδίων είναι ο πρώτος από τους τέσσερις όμοιους που ακόμα τελεί ο Ι.Μητροπολιτικών Ναός του Αγίου Νικολάου των Ξένων. Ακολουθούν του Αγίου Νικολάου, των Χριστουγέννων και των Φώτων. Παλιότεροι θυμούνται αφ'εσπέρας όρθρους να τελούνται ακόμα και τις Κυριακάδες από τις πιο φανούσιμες ενορίες. Κι έτσι, αφού δεν συμπίπτει η ώρα τέλεσης με τους υπόλοιπους ναούς, οι εφημέριοι είναι σε θέση να συμμετέχουν και να συμβάλλουν στη λάμπρυνση της τελετής. Βέβαια άλλο το είναι σε θέση, άλλο εν τέλει συμμετέχουν. Φαινόμενο μόλις των τελευταίων ετών. Και το εκκλησίασμα λέει έχει μειωθεί δραματικά. Ε πως να μη μειωθεί, όταν έχει να υποστεί έναν ψάρτη όχι μόνο τση συφοράς, αλλά και κακής προαίρεσης, ο οποίος και αδυνατεί να ανταπεξέλθει ως χοράρχης, αλλά κι έχει επιβάλλει veto στη συμμετοχή 'φερτών' χορωδιών.

Τα έθιμα δεν ψοφάνε από μόνα τους. Τα σκοτώνουμε εμείς. Για να μη θυμηθώ κι εκείνα που πάμε να επιβάλλουμε, όταν οι χριστιανοί κάθονται και τρώνε...

Αλλά να μου πείτε, εδώ η ίδια η Γκλόρια του Μεγάλου Σαββάτου νετάρισε να γένεται με μόνους τους εφημέριους της Πισκοπής, αφού οι ρέστοι λακάνε για να κάνουνε τα κόντρα στις κάποτε περιφεριακές τους εκκλησίες. Κι έχουμε και το φαινόμενο ναού που παραβαίνοντας κάθε είδους 'παράδοση', βιάζεται να κάνει Γκλόρια πριν τη Μητρόπολη και κάνει όρθρο λάχα-λάχα και λέει 'Ανάστα ο Θεός' μέσα στα σκοτάδια. Παραβαίνει παράδοση τοπική, τόμου το διάταγμα όριζε πρώτα ο Άη Μάρκος να κάνει προαναγγελία της Αναστάσεως και μετά ο Άγιος Νικόλαος, για να μη σβιντάρονται (ανταγωνίζονται). Εξ ου "κι έκανε Γκλόρια ο Μαρκάς κι Ανάσταση ο Φόρος". Και αναλογικά πλέον πρώτη η Πισκοπή δίνει το σύνθημα. Να είναι καλά ο Καστρόλοφος που εμείς στη Χώρα δεν ακούμε τίποτα... Αλλά και παράδοση διορθόδοξη διασαλεύει που επιτάσσει πρώτον τον Επίσκοπο και τον ναό του. Δύο μέτρα, δύο σταθμά.

Τελικά, άλλο Κυρία των Αγγέλων, άλλο Μισοσπορίτισσα. Μισοσπορίτισσα την ξέρανε στα χωρία που είχανε σπορά. Στη Χώρα τα περιβόλια δεν τα σπέρνανε. Βέβαια όχι σε όλα τα χωρία. Και η νόνα μου που ήταν από το αδικοχαμένο Αργάσι, τση Κυρίας των Αγγέλων την έλεγε τη μέρα και θυμότανε το πανηγυράκι στο Σκοπό, μέσα στο λόγγο, πάνω περίπου από την οικία Κεφαλληνού (για την νεότερη γενιά, club "Ταμούζ").

Και δεν μιλώ θεολογικά. Μία είναι η γλυκιά Μανούλα του Ιησού, όπως και να την πούμε. Αλλά όπως και να το δούμε, η Ζάκυνθος δεν είχε μία παράδοση. Κι αυτή πολυφωνική ήταν, όπως πολυφωνική και η Ορθοδοξία. Η οποία, όπως διδάσκει ο πολύτιμος Ευγάγγελος Θεοδώρου στη "Λειτουργική" του, μπορεί να τέρπεται και με με τους ήχους τους βυζαντινούς (κατά πόσο είναι, άλλη κουβέντα) και με τις μελωδίες του κλεινού Σακελαρίδη. Και ευτά που καταλάβαινε η Μέσα Μερία, δεν τα νόγαγε καλά-καλά η Όξω. Κι όσα νόγαγε η Όξω, δεν τα καταλαβαίνανε παραπέρα. Κι όσο πιο ψηλά υψομετρικά επήγαινες άλλη Ζάκυθο έβλεπες, μα και βλέπεις...

Η παράδοση δεν είναι μία. Είναι παραδόσεις. Κι ας γυρεύουμε να τη σιδερώσουμε, μήτε κουρτίνα (παραπέτασμα, τουρκ. μπερντές, τα λέει καλά ο Γληγοράκης ο Ξινόπουλος) και να την απλώσουμε εν έτει 2009, για να κρύβει εκειά που δε θέλουμε να φαίνονται.

Θέλω να πιστεύω πως γλωσσικά εμπόδια αυτό το post δεν έχει, μήπως και μου πουν πως δε με καταλαβαίνουν.

Και για όσους με παρεξηγήσουν, παραπέμπω στο "Amicus Plato. Magis amicas veritas" (φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η αλήθεια).

===
Για την εορτή βλ. στη Wikipedia.

Ωραία ανάρτηση για την Κυρία των Αγγέλων της Χώρας, από τον π. Λυκογιάννη "Τα λιθανάγλυφα της Κυρίας των Αγγέλων", 24/5/2008,

http://plykogiannis.blogspot.com/2008/05/blog-post_24.html

Η φατσάδα (πρόσοψης) της Κυρίας των Αγγέλων από το
http:www.gr.ecozante.gr/"ekklisia_ti_kyria_kyra_ton_aggelon_Zakynthos_

Η φωτό του Τιτσιάνο από το wga, όπου και πληροφορίες για το έργο.
http:www.wga.hu/html/t/tiziano/03_1530s/5presen.html

Το υπερμέγεθες κόνισμα με την Παναγία ένθρονη ανάμεσα στους Αρχαγγέλους πλέον κοσμεί τη σάλα του Μητροπολιτικού Μεγάρου Ζακύνθου. Η φωτογραφία από το site της Μη κερδοσκοπικής οργάνωσης της Εκκλησίας της Ελλάδος(ξαναματαθέμουσχώρα με) Solidarity (ναι "Αλληλεγγύη", αυτοί κι ο Λεχ Βαλέσας ένα πράμα)
http://62.103.157.202/index.php?option=com_photo_v&type=pictures&lang=el&limitstart=10

Για τη Madonna del Parto [Η Κυρά μας ετοιμόγεννη, parto λένε οι φρατέλοι τη γέννα] του Πέτρου τση Φραντσέσκας (παναπεί όνομα πατρός άγνωστον, αχέμ, αχέμ) τα λέει μία χαρά η Wikipedia, από όπου και η φωτό.
http://en.wikipedia.org/wiki/Madonna_del_Parto

ΒΑΣΙΛΙΚΩΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ

2009-11-19T07:52:00.007Z

Το Τζάντε μας ετούτες τις μέρες είχε την τιμητική του. Γιατί ο τόπος επροβλήθηκε και αναδείχθηκε, ίσως όσο ποτέ. Πότε ξαναβρεθήκανε τρεις προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών στο ναό του Αγίου μας;

Και έτσι ο Δεσπότης μας απέδειξε πως κι ένας κούκος φέρνει την άνοιξη, αν έχει Πίστη, Ελπίδα και κυρίως Αγάπη. Και όντως, όπως είπα στον νεοεγκατεστημένο τότε Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ζακύνθου Κύριο Κύριο Χρυσόστομο Β΄ τον Συνετό (που νάναι μακαρία η κοιλούλα τση χρυσής του τση μανούλας), σαν τον πρωτοαντάμωσα στην αδικοχαμένη μας Αγία Μαύρα, καλοκαίρι του '94: "Τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπε ἀρχιερεύς".

Άσχετα με το αν εμείς πολλές φορές παλεύουμε να αποδείξουμε πως όχι, τέτοιος δεσπότης αδικήθηκε σε τέτοια έδρα. Να παλεύει για έναν τόπο που τον πληγώνει εκείνον ολοένα -και πληγώνει γενικά για όσους πασχίζουν για τον προκοπή του. Αλλά είναι μακρόθυμος και συγχωρεί κι αγωνίζεται ολοἐνα.

Δεν θα επιδιώξω να ανταγωνιστώ το ασυναγώνιστο ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ, το οποίο με τα στιγμιότυπά-του σε μας τους ξενιτεμένους είναι παρηγορία μεγάλη.

Περιορίζομαι στην αναπόφευκτη σύγκριση δεσπότη με δεσπότη.

Από τη μια, ένας Δεσπότης που συγκινείται σαν θυμάται τον Γέροντά του, ο οποίος ύψωσε το ανάστημά του μαζί με άλλους (όπως τον Δήμαρχο σορ-Λούκα τον Καρρέρ[η]) και σώθηκαν 200 τόσες ψυχές. Όλοι ξέρουμε πως ως άλλος Σαμαρείτης ο Χρυσόστομος Α΄ Δημητρίου δεν γνοιάστηκε για τη θρησκεία των Ζακυθινοεβραίων. Γνοιάστηκε για ψυχές και πλάσματα του Δημιουργού των απάντων. Και βέβαια δεν τους έβαλε κάτω από το ράσσο του. Αλλά συνέβαλε τελικά να μην δωθεί διαταγή εκτόπισης και στο εν τω μεταξύ οι νυποψιασμένοι Ισραηλίτες να πάρουν τα βουνά.(1)

Όντως η Ζάκυθο του άλλοτε είχε πατήρει από αντισημιτισμό.(2)

ΑΛΛΑ -κι εδώ το μεγάλο αλλά- η Ζάκυθος του '40 επροστάτεψε τους Εβραίους της. Και είναι η μόνη κοινότητα στον Ελλαδικό, αλλά και σε όλον τον κατεχόμενο από τον Άξονα, ευρωπαϊκό χώρο που δεν απώλεσε μήτε μία ψυχή. Όλες οι άλλες έχασαν, άλλες λίγο, άλλες πολύ. Την ίδια ώρα οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής επέβαλαν ΤΗΝ ΑΝΑΓΡΑΦΗ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΟΣ στα δελτία Α.Τ. (τα οποία ακόμα δεν ήταν ομοιόμορφα και δεν είχαν όλα αναγραφή θρησκεύματος), για να βρίσκουν του Εβραίους ευκολότερα.(3)

ΚΑΙ μετά από το ιστορικό ιντερμέδιο (διάλειμμα) αυτό, γυρνάμε στο ΤΩΡΑ.

Την ίδια ώρα που η Ζάκυθος έχει τέτοιον αρχιερέα, σε αλλουνού αρχιερέα το μπλόγκο ο Αντισημιτισμός φουντώνει (http//mkka.blogspot.com, [Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΑΣ ....... ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ (ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ; ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ; ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ;) ΣΕ ΕΒΡΑΪΚΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ!, 13 Νοε 2009]).

Φοβερό φίδι που δημιούργησε και δημιουργεί δεινά. Φίδι ο Αντισημιτισμός. Δεν μπορώ να δώσω τέτοιο χαρακτηρισμό σε αρχιερέα, γιατί όμοιος στον όμοιο του... Είναι πάντως αποροίας άξιο που ουδείς βρίσκεται να τον σχολιάσει και καμμία σύνοδος να τον εγκαλέσει.

Εγύρεψα να του αφήκω σχόλιο να διαβάσει την ανάρτησή μου. Ενυπόγραφο εννοείται και με το σεβασμό που πρέπει σε ρασοφόρο, πόσο δε μάλλον αρχιερέα. Αλλά αντί για περιθώρια σχολιασμού, εβρήκα ένα εκτενές κείμενο που πάνω-κάτω λέει πως θα λέει ότι θέλει, αλλά σχολιασμό δεν θέλει. Και ολοκληρώνει ως εξής:

Κατόπιν τούτου ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΙΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ! // ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ! // Με αγάπη και εντιμότητα [!!!] // + Ο Κ & Αι Α

Ο ρηθείς πιάνει στο στόμα του τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη με χαρακτηρισμούς που ούτε να μεταγράψω δεν καταδέχουμαι. Να χαρώ εγώ πνεύμα υπακοής, κανονικότητας και εκκλησιαστικού ήθους. Πάντως μου δίνει πάτημα να εκφράσω κι εγώ τη γνώμη μου ελεύθερα.

Και μεγάρι νάξερε τι του γένεται. Αλλά δεν ξέρει, κι ας είναι βεραμέντε γέροντας και πτυχιούχος της Θεολογίας.(4)

Πώς εξισώνει ναό με συναγώ(γ)ι(ον); Και να μας πει, οι κατηχούμενοι εβραίοι δηλ. δεν εμπαἰνανε στους Ναούς μας; Δηλαδή οι Απόστολοι που εδίδασκαν; Σε εκκκλησίες χριστιανικές; Να μας πει ο πρώην Συνταγματάρχης της αλίστου μνήμης Χωροφυλακής του τότε, είχαν τρούλο και αγίους πιτουράδους άμο γατσούλους (ζωγραφιστούς σαν γάτους) οι εκκλησίες αυτές;

Ξεχνάει ο συγκεκριμένος πρόβλημας για την Ελλαδική εκκλησία πως οι κοινότητες του εξωτερικού είναι άλλες πραγματικότητες, στερούμενες το μοντέλο Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Κι εδώ καταλαβαίνει κανείς τι εστί ελληνική χριστιανική κοινότητα πριν ο δημοσιο-υπαλληλισμός την υπονομεύσει.(5)

Να θυμώμαστε ότι οι ιερείς μέχρι και τη Μεταπολίτευση ήταν φερέφωνα της Πολιτείας, η οποία και αξιοποίησε το μοντέλο της εθναρχίας (τουρκ. μιλλέτ), του οποίου τα κατάλοιπα ζούμε στην Μαρτυρικήν και τα βιώσαμε με τον προηγούμενο αρχιεπίσκοπο Αθηνών. Βέβαια, τέτοιου είδους φαινόμενα εγίνηκαν μπορετά μόνο όταν η Πολιτεία αποσύρθηκε. Και έτσι οι εν δράσει ιερωμένοι κατανοούν ως παράδοση ένα μοντέλο το πολύ τριακονταετίας.

Ας χρωστάει χάρη που ο νυν Αρχιεπίσκοπος δεν είναι εκδικητικός, σαν τον προκάτοχό του, ο οποίος υπήρξε πνευματικό ανάστημα του ως άνω ΄γέροντα΄ και συναδελφό του στην 'Χρυσοπηγή'.

Εκκλησία της Ελλάδος ο Συνετός. Εκκλησία της Ελλάδος και ο Μη-Κα-κ-Α (αν εγνώριζε τους κανόνες ακρωνυμίων που ορίζουν πως άρθρα και συνδετικά δεν ακρωνυμούνται όπως Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Η.Π.Α., Δ.Ι.Σ.Ε.Ε. Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, είθε να απεύφεγε το ομόηχο με εκειό που μας λέγανε οι μανάδες μας αντίς επιάναμε λάσπες ή κρωπίες [δι' αναγραμματισμού από το κωπριές]).

Και του μεν τα καλά έργα 'θαύονταν', ακόμα και όταν η Εκκλησία είχε την ανάγκη της έξωθεν καλής μαρτυρίας. Του δε τα έργα και η πολιτεία δίνουν πάτημα στους καλοθελητάδες που βάλλουν εναντίον της Εκκλησίας και μάλιστα σε ώρες κρίσιμες. Ας κοιτάμε τους εσωτερικούς εχθρούς και ας μην ξελαρυγγιαζώμαστε για τους εξωτερικούς.

Ο Θέος να με συγχωρέσει κι εμέ κι αυτὀν.

ΔΗΛΩΣΗ

Πριχού κλείσω αυτό το post, για όσους με θεωρήσουν αυλοκόλακα του Ζακύνθου και όσοι πάλι με θεωρήσουν επισκοποκατήγορο του Μη-Κα-κ-Α, να θυμηθούν πως κρίνουμε έργα κι όχι πρόσωπα. Τα εκατό τόσα σχόλια στο ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ το μαρτυρούν. Ο Ζακύνθου δεν έχει ανάγκη από το λόγο μου. Ούτε πάλι τον έτερο χρειάζεται εγώ να τον αμαυρώσω, 'και γαρ η λαλιά (ή μάλλον η γραφή του) του δήλον αυτόν εποίησεν'. Και για να αντιγράψω έναν που δηλώνει συνάδελφος (αν κι εγώ Θεολόγος δεν δηλώνω, πτυχιούχος Θεολογικής Σχολής είμαι, ούτε ο Άη Γιάννης ο ευαγγελίστας, ούτε ο Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος),(6) ο καθένας κρίνεται από τα έργα του και από τις πράξεις του. Στο κάτω κάτω, γουρούνι και γουρούνι από το ίδιο σακί δεν είναι όμοια...

=====

ΜΙΝΟΥΤΣΙΕΣ (λεπτομέρειες, για όσους δεν βαριούνται).

1. Κι έτσι οι Εβραίοι φαναράδες έβαλαν δωρεάν τσι λάστρες (τουρκ. τζάμια) στα παράθυρα του ακόμα ατέλειωτου Ναού του Αγίου μας. Και το Κράτος του Ισραήλ τον Αύγουστο του '53 έστειλε παπόρα (πλοία ατμοκίνητα) πολεμικά συνδρομής από τα πρώτα στο κακοπαθημένο μας Τζάντε. Και θυμούνται πάντα οι Εβραίοι τη Σωτηρία τους. Όπως το Κεντρικό Ισραηλητικό Συμβούλιο, το οποίο ύψωσε το καλαίσθητο και σεμνό μνημείο στο άλλωτε συναγώι τους ΜΠΕΤ ΣΑΛΟΜ (Οίκος Ειρήνης, στην οδό Τερτσέτη για τους νεότερους, άλλοτε Ρούγα τση Ακάθιστος). Το μνημείο είναι έργο της μακαρίτισσας γλύπτριας Ειρήνης Χαριάτη. Φυσικά στη Ζάκυνθο του '80 εγίνηκαν ολόκληρες κουβέντες, αν θα στηθεί. Γιατί λέει ο σορ Λούκας ήταν 'δοσίλογος'... Ευτυχώς επικράτησε η φωνή της λογικής. Και εγινήκανε αντακάπου κουβέντες πως έκανε τρισάγιο η τότε εκκλησιαστική αρχή κι ένας Ισραηλίτης κατόπιν (ούτε καν ραββίνος) ανάπεμψε ευχές στον Ύψιστο (ήμουν μπροστά στην τελετή). Μα ο Δημητρίου κι ο Καρρέρης χριστιανοί ήταν. Μωρές όρσε...

2. Θυμίζω πως μεγάλο μέρος των κατοίκων στη Ζάκυθο στα ξωφλήματα του 1700 και του 1800 ξεσηκώθηκε με φοβερό αντισημιτισμό και συμπεριφέρθηκε απάνθρωπα προς την Ισραηλιτική κοινότητα. Κι όχι από το 'αρχοντολόι'. Και την μεν πρώτη φορά το Γιέτο μας είχε ακόμα πύλες και τείχη. Σκοπός τους για τους ΄γνώστες' ήταν δήθεν ο περιορισμός των Εβραίων που βρέθηκαν έγκλειστοι, "In cruce quia cruificerunt" = 'Εν σταυρώ, ότι εσταύρωσαν', κι όχι 'Οι εν σταυρώ σταυρώσαντες σταυρωθήτωσαν', καταπώς πρωτομεταφράζεται από το Ραφτάνη -α δε σμπαλάρω- και παπαγαλίζεται από εκεί και πέρα.
Στην πραγματικότητα ο σκοπός του περιτοιχίσματος ήταν η προστασία των Εβραίων από τον όχλο (ναι, εκειόνε που έκανε και το Ρεμπελιό δήθεν ...). Γι'αυτό και οι πύλες εκλείνανε από Μ. Πέφτη κι ανοίγανε Νια Δευτέρα. Κι ας λένε ... οι 'γνώστες΄.
Τη δεύτερη φορά όμως που εγίνηκαν εβραϊκά στο Τζάντε, οι πύλες είχαν πέσει από τους Γάλλους απελευθερωτές δήθεν (βασικά τα λιοντάρια του Άη Μάρκου έπρεπε να φύγουν). Το περιτοίχισμα το έριξε η παντογνώστρια Μανούλα μας Ελλάς. Και η ψήφος του Μπολή είχε γίνει γίνει σαν του Κόντε Νικολή (Λούντζη - Σολωμού), για το καλό του Λομπάρδου και της παρέας του. Κι έτσι Μ. Παρασκευή εμπήκανε μέσα οι αφηνιασμένοι κι εκείνους που είχε συγχωρέσει ο ίδιος ο Εσταυρωμένος μας Κύριος από τον ζωοποιό του Σταυρό -γιατί αίρεται το περίφημο 'τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ΄ ἡμῶν και ἐπὶ τῶν τέκνων ἡμῶν΄ με το 'Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς. Οὐ γὰρ οἶδασι τι ποιοῦσι'- επήγαν να τους εγδικηθούν. Μπούρδο πραγματικό(τουρκαλβανιστί: πλιάτσικο), σαν κι εκειό που κάνανε στον Υψόλιθο με το μπρίκι το τούρκικο, οι 'αγωνιστάδες τση Λευτερίας' (εγώ μία Λευτερία ήξερα στη Ζάκυθο, συνομίληκη τση Νόνας μου, Θεός σχωρέτσοι και τσοι δύο, και τη 'γγόνα τση, τη Λευτερούλα ...).

3. Και την ίδια ώρα ο φωτισμένος Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός (ο μετέπειτα Αντιβασιλεύς) όχι μόνο παρότρυνε τους παπάδες του να χορηγούν βαπτιστήρια σε Εβραίους, μα και να αλλάζουν κι αυτά τα ονόματα, αν ήταν ἐντονα δηλωτικά εβραϊκής καταγωγής. Την ίδια ώρα η δυναμικότερη -και πολυαριθμότερη- κοινότητα της Σαλονίκης εξαιματιζότανε από τις δυνάμεις κατοχής κι όχι μόνο (δηλ. τα παπλώματα τα πήραν οι Γερμανοί για τη Βέρμαχτ; Ή κουβάλησαν τα σπίτια στο Βερολίνο και το Μόναχο;). Τα ίδια και στην 'πολιτισμένη' μας πρωτεύουσα Κέρκυρα.

4. Γέροντας ηλικιακά, κι όχι γέροντας από το ρ. γεραίρω = σέβομαι, ως και "Γέρας Ζακύνθου, Ζακύνθιος Γεραίρει (η ακροστιχίδα του Κανόνα του Αγίου μας στην Ακολουθία Συμμαχίου, ποίημα Νικολάου ιερέως Γαβριηλοπούλου).

4. Θεός σχωρέσε Βενιζέλο, και για το καλό ευχαριστώ σε αναθεμάτισαν τελετουργικά κιόλα.

5. Στις παλιές κοινότητες ένθεν κακείθεν του καναλιού (Ζακύνθου - Γλαρέντζας / Κυλλήνης), ο ιερέας ήταν αιρετός και είχε πρώτο λόγο μόνο στα ιερατικά και δεν έκανε το αφεντικό. Κι αιρετοί (μπαλοτάδοι) από τους ενορίτες - συναδελφούς ήταν οι επίτροποι -κι όχι διορισμένοι από το δεσπότη, με εισήγηση του ιερέα, τύπου 'Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει'. Με την καθιέρωση του γερμανικού μοντέλου στην Ελλαδική Εκκλησἰα από τους Βαυαρούς, οι παπάδες έγιναν διοριζόμενοι. Στα νησιά μας το καθεστώς των κοινοτἠτων ίσχυε κατοχυρωμένο από την λεγόμενη Εκκλησιαστική Αφομοίωση, με ρίζες από το λεγόμενο Σαγρέδειο Νόμο (το διάταγμα του Γενικού Προβλεπτή Πέτρου Σαγρέδου που όριζε το καθεστώς των ναών στα νησιά και επικυρώθηκε από τη Βενέτικη Γερουσία ως νόμος), όπως το είχαν επαναλάβει οι τοπικοί εκκλησιαστικοί κανονισμοί. Στη Ζάκυνθο για μεν τα εκκλησιαστικά και διοικητικά είχε αρχίσει η κάτω βόλτα με διορισμούς ιερέων κι επιτρόπων. Αλλά το ιδιοκτησιακό καθεστώς καταργήθηκε πραξικοπηματικά από την τότε εκκλ. αρχή παραμονάδες του Δεύτερου Πολέμου.
Αυτό το μοντέλο γύρεψε να επαναφέρει πάνω-κάτω ο μακαρίτης ο Τρίτσης -Κεφαλλονίτης που τάξερε από τον τόπο του- και έπεσαν να τον φάνε και του κατέβασαν μέχρι και το λάβαρο της Αγίας Λαύρας. Το οποίο λάβαρο όσο υψώθηκε την 25η Μαρτίου 1821, τόσο ύψωσα κι εγώ σήμερα τη σημαία του Ολυμπιακού έξω από το σπίτι μου και της βάρεσα προσοχή (είμαι Βάζελος, άσχετα αν ο τελευταίος προπονητή που θυμάμαι, ήταν Πολωνός και μιλούσε ... ιδιόμορφα). Κι όμως δεν ήταν οι λαοσυνάξεις Α΄ που έφαγαν τον οραματιστή Τρίτση. Τα 'ουζάκια' του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ με τον Αντρέα στη Σαλαμίνα τον έφαγαν. Και μήπως οι λαοσυνάξεις Β΄ κατάφεραν κάτι καλύτερο; Η Εκκλησία της Ελλάδος αμαυρώθηκε με τα 3,300,000 έναντι των 10,000,000. Καλά τα έλεγε το χρυσό στόμα τότε, αλλά ποίος τον άκουγε.

6. Αναφέρομαι στο απαράδεκτο http://thriskeftika.blogspot.com/2009/11/blog-post_16.html, το οποίο έχει αναλάβει στο διαδίκτυο το ρόλο του (ΑΝ)ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ Ρ/ΤΥΠΟΥ. Αλλά βέβαι ο σορ κολλέγας μήτε το όνομά του δε βάνει.

Παρ 13 Νοε 2009, Τ' Α(η)γιαν(ν)ιού του Χρυσοστόμου

2009-11-12T22:07:00.006Z

Ξημερώνει η 13η του Νοεμβρίου μηνός, οπότε και δια μεταθέσεως από την 14η Cεπτεμβρίου -για να μην συμπίπτει με τον εορτασμό της Υψώσεως του Τιμίου Cταυρού- εορτάζεται στην Ανατολική Εκκλησία η μνήμη της κοιμήσεως του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου (c. 347, Αντιόχεια - 14 Σεπ 407 [;], Κόμανα του Πόντου). Η δράση του αγίου είναι γνωστή και δεν σκοπεύω φέρω καμμία γλαύκα στην Αθήνα, όσο και αν η Αθήνα πλέον τσι κουκουβάγιες μόνο ζωγραφιστές τσι βλέπει, άντε και στα ευρώ. Να είναι καλά το "ήχος και φως".*

Γνωστή και η αντίδρασή του στις επιλογές της Ευδοξίας (Aelia Eudoxia augusta, μ' άλλα λόγια αντιβασίλισσα), της συζύγου του Αρκάδιου, του γιου και κατ' ανατολάς κληρονόμου του Θεοδοσίου Α΄ του Μεγάλου (κι όχι του Μέγα, λες και είναι άκλητο). Ο άγιος εκφώνησε τον περίφημο "Περί αδριάντων" λόγο του με αφορμή την ανέγερση αργυρού αδριάντα της αυγούστας. Η οποία συνέχιζε παράδοση που εκείνη θεωρούσε ορθή, αλλά ο Ιωάννης που της τα είχε μαωμένα, δεν βαστήχτηκε και είπε το περίφημο "Πάλιν Ἡρῳδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράττεται, πάλιν τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου ζητεῖ". Si non e vero, e ben trovato, μα φαίνεται πως εδώ και "αληθινό ήταν, και καλά ειπωμένο". (Από τότε όποιος είχε μεγάλη γλώσσα, ετράβαγε τα πάνδεινα.)

Ἐτσι μετά από διάφορες κακουχίες, ο εξόριστος αμετάκλητα πατέρας καταλήγει να πεθάνει στα Κόμανα του Πόντου, πριν καν φτάσει στον τόπο εξορίας του, την μακρυνή Αρμενία. Ο Εύξεινος Πὀντος είναι τόσο Εύξεινος (φιλόξενος, καλός στους ξένους), όσο χρυσό είναι και το Cavo d'Oro κι όσο φιλόξενοι είναι οι κατά θάλασσα γειτόνοι μας πουνέντε μερία (προ Corelli και μετά).**

Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εδώ.Τα συναξάρια άλλα λένε όμως. Αντίς εκοιμήθηκε και η Ευδοξία (εξαιμάτησε στην 7η γέννα της), μόνο ύπνο δεν απέλαυσε. Ακουγόντουσαν βογγητά από το μνήμα, σαν κάτι να γύρευε. Η τσαγκλαγιέρα αυτή εσονάριζε (**) για κάμποσο. Έτσι πάει νανάκια του κι ο επίσης διώχτης του αγίου, Αρκάδιος. Και ανεβαίνει στο θρόνο το επτἀχρονο στερνογένι τσους, ο Θεόδοσιος Β΄ ο Μικρός (βασ. 407-450), στο όνομα του οποίου θυμώμαστε τον Θεοδοσιανό Κώδικα (Codex Theodosianus) και τα Θεοδοσιανά τείχη της Πόλης που ακόμα στέκουν -αν και όσο νάναι, ούτε τη συλλογή του κώδικα έκανε, ούτε εκουβάλαγε τα αγκωνάρια για τα ρεβελίνα (προμαχώνες). Να είναι καλά οι συμβούλοι του.

Κάτι τα βογγητά τση μανούλας του Θοδοσάκη, λοιπό, κάτι που αρχιεπίσκοπος είχε αναλάβει ο μαθητής του Ιωάννη, ο Πρόκλος, επίσης άγιος, που έβανε λόγια, ο εν λόγω εγύρεψε να αποκαταστήσει τον εξόριστο κεκοιμημένο και να μετακομίσει τα λείψανά του. Όμως, πάντα κατά τα συναξάρια, ο νεκρός κατά την ανακομιδή δεν μετακινιώταν με τίποτα. Έτσι, ο αυτοκράτορας που τόχε πάρει ζεστά το θέμα (τι ήταν χειρότερο, τα βογγητά της μάνας του ή οι κουβέντες του Πρόκλου, μήτε εγώ ξέρω, μήτε κανένας θυμάται να μας πει) του απηύθυνε σχετική επιστολή. Και τότε μόνο η μετακομιδή των λειψάνων του αγίου στην Πόλη κατέστη δυνατή.

Θυμίζω πως οι Ρωμαίοι -και ακόμα η παράδοση της Νέας Ρώμης είναι περισσότερο ρωμαϊκή, απ΄ όσο θέλουμε να πιστεύουμε- αντίς μετακινούσαν νεκρό ή ακόμα και άγαλμα, του γυρεύανε εγγράφως συγχώρεση για την αναστάτωση. Ψιλά γράμματα βέβαια και "πεθερίστικα" και καθόλου ποιητικά, θα μου πείτε. Και καλύτερα να μη τα λέμε. Αλλά τόμου έτσι κάνανε, γιατί να το κρύψωμε (άλλωστε); Επειδή αυτά σε ένα σύγχρονο ακροατήριο φαίνονται φαιδρά; Το "σύχρονο ακροατήριο" να καταλάβει πως άλλο 400 τόσο και άλλο 2000 τόσο. Ε, τότε τα παρακάτω, γιατί τα λέμε;

Γιατί ἐχει και συνέχεια. Το φέρετρο το απιθώσανε στο βήμα των Αγίων Αποστόλων, όπου τα κενοτάφια των Δώδεκα και οι τάφοι των αυτοκρατόρων, αρχής γενομένης από τον Κωνσταντίνο τον Μεγάλο, τον και ισαπόστολο. Ο λαός εφώναζε "Απόλαυσον τον θρόνο σου, δέσποτα" (παρόλα εντελώς αναχρονιστική, γιατί είναι μάλλον απίθανο από τόσο νωρίς να χρησιμοποιείται ο όρος "δεσπότης" για κλήρικούς. Αλλά κάθου γύρευε). Κι εδώ τελείται το θαύμα, με τον άγιο να ψελίζει το "Ειρήνη πάσι" από τον επισκοπικό θρόνο του βήματος. Κάποιοι συναξαριστές θέλουν να απλώνει και τα χέρια και να ευλογεί...

Ο εορτασμός της μετακομιδής (μεταφοράς από τόπο σε τόπο) και της ανακομιδής (εκταφής και εναπόθεσης σε ιερότερο συνήθως σημείο) γιορτάζεται στις 27 Ιανουαρίου.

Αυτό το γεγονός περιγράφει ο ανώνυμος καλλιτέχνης στο παραπάνω θωράκιο του 18ου αι. ('700 τόσο), το οποίο βρίσκεται in situ σε ζακυθινή εκκλησία που είχε την τύχη να είναι όξω από την Καμάρα και να βρέσκεται στα χέρια χριστιανών που είχαν να την αναστηλώσουν ξυλόπιχτη αρκικά. Το βλέπετε πριν τη συντήρηση που όντως το ανέδειξε. Η συντήρησε έγινε από έναν ταλαντούχο και καταρτησμένο σεμνό Ζακυθινό. Ο οποίος επιστήμων πάλεψε με το τέρας ΑΣΕΠ και κατάφερε να έρθει στον Νησί μας με τις καλύτερες διαθέσεις να προσφέρει. Αλλά οι "εν τέλει" ένθεν κακείθεν -λες και η πολιστική μας κληρονομιά είναι προνόμιο διορισμένων- κατάφεραν να τον πληγώσουν και να τον αναγκάσουν να αναζητήσει αλλού την τύχη του. Το σενάριο γνωστό και χιλιοπαιγμένο.

Αλλά οι "γνώστες" που γυρεύουν να καπαρώσουν τα μνημεία του τόπου, λες και ήταν προγονικά τους χτἠματα, άλλη ερμηνεία μας διδάσκουν, ερμηνεύοντας την ίδια παράσταση από τη δεσποτική του Άη Γιάννη στον Τράφο.**** Μιλούν για "Κοίμηση", παραβλέποντας και αυτά τα στοιχειώδη. Και πώς είθε να τον κηδεύσουν μεγαλόπρεπα και σεμνά, τόμου επέθανε στην εξορία και από τις κακουχίες; Και που είναι οι εκ των ων ουκ άνευ ιερωμένοι; Που είναι τα εκ των ων ουκ άνευ περιτραχήλια; Αλλά όσο παπάδες καταστρέφουν τον Παρθενώνα στο περίφημο φιλμάκι, άλλο τόσο παπάδες εν στολή παραβρίσκονται στην τελετή. Ο αξιωματούχος με την τήβενο (toga) που διαβάζει την επιστολή του αυτοκράτορα, "βγάζει μάτια".

Από την άλλη μερία, πάλι λαϊκοί με χιτώνες και ιμάτια. Η μορφή με την κατακκόκινη ενδυμασία ίσως να φορεί φενώλη, αμπέχωνο μ' άλλα λόγια ή μάλλον pancho, απ' όπου και το φελώνιο των ιερωμένων α' (επίσκοπος) και β΄ (πρεσβύτερος) βαθμού. Αλλά το χρώμα και κυρίως η απουσία περιτραχηλίου είναι δηλωτικά πως δεν πρόκειται για ιερατική στολή.

Ποιος τα θυμάται τώρα αυτά; Αλλά έτσι δημιουργούνται οι συλλογικές μας μνήμες. Από τους "γνώστες". Πόσοι θυμούνται την Ευδοξία; Πόσοι θυμούνται όμως τον Χρυσόστομο, όλοι το ξέρουμε.

Και η Ζάκυνθος θα θυμάται πάντα τον Χρυσόστομο Β΄ τον Συνετό. Πολλά τα έτη του Δεσπότη μας που τόσα έχει προσφέρει στον τόπο. Δεν χρειάζεται το δικό μου εγκώμιο. Τα έργα του είναι απτά και γνωστά τοις πάσι. Και θα ομολογούν υπέρ της εντοπιότητας του επισκόπου στον αιώνα τον άπαντο.

Βοήθειά σας ο άη Γιάννης ο Χρυσόστομος λοιπό και χρόνια πολλά!

* Το πουλάκι αυτό κατοικούσε στον ιερό βράχο από χρόνια αμνημόνευτα. Κατά πάσα πιθανότητα είχε σκαρφαλώσει εκεί πριν ακόμα κι από την ίδια τη θεά Αθηνά, με την οποία και ταυτίστηκε. Η "μικρή κουκουβάγια" ή γλαυξ η οικοδίαιτος(Athene noctua) φωλιάζει, βλέπετε, όχι σε δέντρα, μα κάτω από λιθάρια και σε τρ(ο)ύπες του εδάφους. κουκουβάγια φαινόταν στους αρχαίους για σοφό ζωντανό. Θέλει μαεστρία και καπατσωσύνη να προβατείς τα βράδυα. Τώρα, είναι κι εκειό το προβέρμπιο παροιμία) που λέει, τι πατεί όγοιος προβατεί τα βράδυα. Αλλά, οι κουκουβάγιες -για όσους κάνανε ΥΕΑ, Σπύρο μου- είναι σαν τους δόκιμους: δεν περπατάνε, πετάνε. Έτσι αποφεύγουν τα πιθανά ... κοσμήματα των οδών. Για να γυρίσω στην πουλολογία, οι Αθηναίοι το πουλάκι αυτό το είχαν τιμή τους και καμάρι τους. Το είχαν έμβλημα στις αργυρές δραχμές τους κι έτσι έγινε πασίγνωστο ανά τον αρχαίο κόσμο ήδη και μετά μεταλαμπαδεύτηκε και στον νεότερο με την Αναγέννηση και κυρίως τον Νεοκλασσικισμό. Η Ιόνιος Ακαδημία με τον ρομαντικό Guilford ήδη την είχε λανσάρει έμβλημα. Ακολούθησε και το Αθήνησι. Είχαν προηγηθεί εκπαιδευτικά ιδρύματα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Όλα αυτά τα πήρε και τα σήκωσε η σύγχρονη διαχείριση του περιβάλλοντος και των μνημείων. Γιατί με την ηχορύπανση και κυρίως τη φωτορύπανση τύπου "ήχος και φως" των τελευταίων χρόνων, η από αμνημονεύτων εγκάτοικος του βράχου είδε κι απόειδε και τελικά, σαν νυχτόβιο που είναι, αντίς ματείδε με τα μεγάλα της μάτια πως δεν της έκλειναν το φως να κάνει τη δουλειά της (μα κλείσε το φως λοιπόν) ... εμετακόμησε. Κι έπειτα μιλάμε για οικολογία και για εθνική ταυτότητα και για ...

** Όλοι θυμώμαστε, όσοι εκάναμε γ΄ δέσμη τότε στα '90, από το Ανθολόγιο των Λατινικών, πως "Ovidius poeta in terra Pontica exulat. Epistulas Romam scriptitat. Epistulae plenae querelarum sunt".

*** το βιολί αυτό ηχούσε. Τσαγκλαγιέρα (μάλλον με μετάθεση από το chalagera) ελέγανε οι ζακυθινοί αυτό που λένε οι αγγλόφωνοι feedle. Όργανο που είναι όμοιο οπτικά, αλλά όχι και εντελώς ακουστικά με το βιολί. Όπως εξωτερικά όλοι όμοιοι φαινόμαστε. Αλλά ο ήχος που βγάνουμε, δεν είναι ο ίδιος.

**** Ο άη Γιάννης στον Τράφο εορταζόταν στη μνήμη του Ιω: Χρυσοστόμου. Ήταν μετόχι του Άη Γιώργη στα Γκρεμνά. Στην αυλή του τα εγγλέζικα μνήματα < μνημεία < μνήμη. Άλλη ώρα οι κουβέντες για αυτά τα ξεχασμένα αριστουργήματα. Πάντως ο άη Γιάννης επήγε σαν την Πάργα και χειρότερα. Και στέκει ακόμα και περιμένει. Και μην ξεχνάμε πως ότι το Β΄ προϋποθέτει και Α'. Και εμείς είμαστε χειρότεροι από τσου Κυπραίους. Γιατί ευτούνοι θυμούνται κουβέντες του 1974. Εμείς του 1485. Για βάλτε τα κάτω. Κι ας μην είμαστε για κάποιους ιστορικοί πατεντάδοι... Αλλά είναι και του Αγιαννιού και αύριο αγίου Θιλίππου και μπαίνει και η νήστεια του Σαρανταήμερου.

BONFIRE NIGHT

2009-11-06T09:28:00.009Z

Ή ζακυνθιαστί η νύχτα τση φουγγαρίας. Αλλά στο Σεφφαγρό βρίσκουμαι και τι να κάνω, γνοιάζουμε και τους αλλόγλωσους.

Ετούτη τη βραδύα (5 Νοε) γένεται τση επί ... χρήμασι εκδιδομένης (θέλουμε να πιστεύουμε πως έχουμε και ρασοφόρους αναγνώστες) από φωτίες, φουγγαρίες, μάσκουλα. Είμαι σίγουρος πως ο κάθε Ζακυθινός που του αρέσουν οι αναγούλες, θα την απολάμβανε.

Όλα ευτά σε ανάμνηση της αποτυχίας του τραπεζιού / συνωμοσίας για να κάψουνε τσι Κάμερες του Παρλαμέντου / Houses of the Parlament, ανταμώς με τον ίδιο το Ρε / Βασιλιά Ιάκωβο Α΄ (τση Ιγγλιτέρας) και ΣΤ'(των Σκώτων) [James I of England & VI of Scots, Stuart] που θα τις άνοιγε επίσημα. Να σημειωθεί πως ο ψυχικά περιπτωσάρας Γιάκομος Πριμοσέστος, έχασε μωρό παιδί (13 μηνώνε) την καθολική μάνα του τη Μαρία τη Ρεγγίνα των Σκώτων (Mary Queen of Scots) με τη συνδρομή του προτεστάντη πατέρα του.

Σημειώστε πως κανονικά οι φωτίες ανάβανε παραμονάδες των Αγίων Πάντων (31 Οκτ.). Και πάλι ήταν κατάλοιπο από την κέλτικη γιορτή του Samhein, οπού στις φωτιές καίγανε κόκκαλα ζώων για να ξορκίσουν τα κάκα πνεύματα που έρχονται με τον βαθύ χειμώνα.

Προταίτιος του τραπεζιού ο Guy Fawkes (τον βλέπετε παραπάνω με την παρέα του), ο οποίος είχε αναλάβει να βάλει φωτία στο πόλβερε / μπαρούτι. Τον επιάσανε όμως και μετἀ από μαρτύρια αβάσταχτα ομολόγησε τους συνενόχους του, οι οποίοι όμως ήταν ήδη πιασμένοι ή νεκροί. Καταδικάστηκαν βέβαια στην τιμωρία επί εσχάτη προδοσία να τους κρεμάσουν (φουρκίσουν), αφού οδηγηθούν στην κρεμάλα (φούρκα) συρμένοι πάνω σε μια ξύλινη σκάρα -εγενόσουνα τάταλο, κι έτσι οι αντιστάσεις ελατώνονταν, αλλά και τράβαγες τα πάνδεινα ήδη ζώντας σου- και μετά να τους τεταρτιάσουν και να τους αποκεφαλίσουν (hanged, drawn and quartered). Το δίπλα χαρακτικό δείχνει τους συνεργούς του Guy στα μαρτούρια τους. Ο ίδιος γλύτωσε το τελευταίο μέρος, γιατί έπεσε και τσακίστηκε καθώς ανέβαινε στην αγχώνη.

Οι γενικολογούντες κριτές της θρησκείας θα μιλήσουν για θρησκευτικές διαμάχες και θα καταφερθούν ενάντια στο "όπιο του λαού" ("Die Religion ... ist das Opium des Volkes" dixit Marx). Όμως μόνο η αφορμή για το τραπέζι / συνωμοσία ήταν οι επιφανιακά δογματικές των Ρωμαιοκαθολικών τραπεζάντηδων με το Προτεσταντικό κατεστημένο. Οι διαφορές ήταν ουσιαστικά πολιτικοκοινωνικές και πολιτιστικές. Γιατί οι συνωμότες ήταν βασικά από το Βορρά (Yorkshire) που πάντα ήθελε να κάνει το δικό του και δεν χώνευε τον συγκεντρωτικό Νότο. Σας θυμίζει κάτι;

Και το δόγμα το ορίζει ο εκάστοτε δυνάστης, γνωρίζοντας πως οι δογματικές διαφορές είναι επιζήμιες για την τάξη και ακόμα και τη συνοχή του κράτους. Έτσι και τις Οικουμενικές Συνόδους αρχής γενομένης από την Α' τση Νίκαιας ο αυτοκράτορας τις συγκαλούσε και για το καλό της αυτοκρατορίας τις συγκαλούσε.

Τα λἐει πολύ καλά ο κλεινός Ουμπέρτος (Ecco) στο "Baudolino" του, όταν ο ομώνυμος ήρωας απαντάει πλάσματα που δεν τους παραξενοφαίνεται που εκείνοι έχουν τα μάτια και το στόμα στην κοιλιά και οι γειτόνοι τους ένα πόδι και πάει λέγοντας. Τους παραξενοφαίνεται όμως που είναι μονοφυσίτες και οι άλλοι μονοθελήτες και οι άλλοι δοκίτες και τράβα κορδέλα.

Ὄ,τι επήγε να κάνει ο Guy και η παρέα του είναι ένα τρανό παράδειγμα για το τι είναι ικανό το ανθρώπινο μυαλό να συλλάβει, αντίς καταλάβει πως του πειράζουν τα θέσμια, εκείνα που καταλαβαίνει πως είναι η πίστη των πατεράδων και των μανάδων του. Ίσως οι όσοι Ζακυθινοί πρέπει να του κάνουμε μία στάτουα / άγαλμα και να τη στήσουμε στην κουφάλα μίας ντόπιας στον Άη Λύπιο.**

Σημασία έχει ότι η ιστορική μνήμη, όσο κι αν είναι προβληματική, παραποιημένη ή και ακόμα χαλκευμένη, παίζει σημασία στην καθημερινότητἀ μας. Και αυτή εδώ η χώρα όπου με έφερε η τύχη μου, θυμάται. Και θυμάταιι μεγάλους και μικρούς. Και η συλλογική μνήμη της δεν περιορίζεται σε εθνικ(ιστικ)ά παραλληρήματα μία ή δύο βολές το χρόνο. Ο βλέπε άνω υπήρξε ένας γιατρός που μετάφρασε ένα βιβλίο για την ανισοροπία και αξιώθηκε να ξεγεννήσει τη μετἐπειτα βασίλισσα Βικτώρια. Στον νησί μας είχαμε αρχηγό κράτους με διπλωματική αποστολή στην ίδια την αυλή του Γεωργίου του Δ' (ακόμη ως Πρίγκιπα Αντιβασιλέα Prince Reggent) και δεν του έχουμε αφιερώσει ούτε μία ρούγα.**

Κι έτσι και το πιο γνωστό τραγουδάκι της μέρας ορίζει:

Remember, remember the Fifth of November,
The Gunpowder Treason and Plot,
I know of no reason
Why the Gunpowder Treason
Should ever be forgot.

* Αν με διαβάσεις, Νοne, ίσως καταλάβεις γιατί εφτάσαμε τα 100 τόσα σχόλια για τον Αποστόλη.

** Όλως τυχαίως ευτός ο αρχηγός λεγόταν Φοσκάρδης (conte Demetrio Foscardi, Presidente del Statj Uniti Jonj, 1828-1830). Εφαντασιώθηκα κι εγώ μια πλάκα στη μνήμη του, αλλά η σχετική αρχή μόνο που δε με ... πλάκωσε. Αλλά βλέπεις δεν κάνανε καταλείψεις στις μέρες του να πάει να μπλεχτεί με τα παιδοβόλια.

Τα χαρακτικά από το σχετικό άρθρο της wikipedia, όπως και το κόνισμα του Μιχαήλ Δαμασκηνού, από το Σιναϊτικό μετόχι τση Κάντιας (φωτό από wikipedia). Η φωτό του David Daniel Davies από εμέ τον ίδιο, τραβήχτηκε τις προάλλες.

ALL HOLLOWS' EVE

2009-11-01T20:32:00.007Z

Βασική πριντσίπιο / αρχή του μπλόγκου αυτού είναι να σκεύεται, να συλλογιέται και να γράφει ζακυθινά. Το λέει και η προμετωπίδα μας. Αλλά κάτι που το "Λεξικό" του Ζώη είναι δυσεύρετο, κάτι που τα πάντα γέγονα τοις πάσσι, το πόστο ευτό είναι αλλαξοπιστημένο. ΄Η σχεδόν αλλαξοπιστημένο, όπως θα δείτε στο τέλος (RESPICE FINEM, εγώ ρωμιάνος γεννήθηκα και ρωμιάνος θα πεθάνω).

Κατά πως μας λέει η Wikipedia στο σχετικό άρθρο*, το Halloween (κάποτε spelled Hallowe'en), είναι ένας ετήσιος εορτασμός στις 31 ... δεκάτου (dixit συντρόφισσα Μαρία).Το Halloween ως όρος αποτελεί παραφθορά του ALL HOLLOWS' EVE, παραμονή παναπεί της ημέρας Όλων των Ψυχών με ρίζες στο Samhain των Κελτών και την εορτή των Αγίων Πάντων της Δυτικής Χριστιανοσύνης -η Ανατολική τη γιορτάζει μία Κυριακή μετά την Πεντηκοστή.

Εκ των ων ου άνευ του εορτασμού είναι και η κολοκύθα - φαναράκι (Jack o' Lantern).

Ο don Basilio βρέθηκε σε έναν εορτασμό της μέρας ή μάλλον της βραδύας, οπού διάφορες κολοκύθες εβγήκανε ινκάντο / δημοπρασία υπέρ ενός πολιτιστικού συλλόγου. Θυμίζω οτί ινκάντο εκάνανε και στα χωρία μας για τις οικονομικές ανάγκες των πανηγυριών. Πέρσυ α δε σμπαλάρω, κάτι αθεόφοβοι σε ένα χωρίο εκάμανε ινκάντο μετά το πρετσισίο / λιτανεία της Λαμπρής... Γι' αυτό τις αναβιώσεις τις αντιμετωπίζω με σκεπτικισμό.

Τέλος πάντων, σας αφήνω να γοδέρετε / απολαύσετε τσι κολοκύθες και να μη με αρχίσετε τσι κολοκυθίες ...

Στη σειρά αραδιασμένες. Ο Φρέντυ κι η παρέα του.

Ναι ο ίδιος, από τον εφιάλτη στο Elm street.

Εδώ η εικόνα είναι σαν κι εκειές στα ψυχιατρικἀ τεστ (αχρείαστα νάναι). Ή μία νυχτερίδα από το πουθενά ή τα μούτρα ενός σκελετοὐ. Διαλέχτε και πάρτε.

Αυτός ο ιππότης αδικήθηκε από την επιτροπή (μου έβγαλε το λάδι να τον φωτογραφήσω. Και όχι δεν χλιμίντραγε το άλογο, τα κεράκια του ήταν λειψά).

Κι άλλες κολοκύθες...

\
Μία μάισσα. Φορέθηκε στις μέρες που πέρασαν.

Λύκος (μαύρος και κακός του πατέρα του καημός. Πώς λέμε αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι; Ε καμμία σχέση.).

Ένας γάτος (προφανώς μαύρος).

Πολλές κολοκύθες σου λέω.

<=== Βέβαια, επειδή ο Ζακυθινός βλέπει ακόμα και το καμπανίλε του Σαν Μάρκοτση Βενετίας και λέει, "ίδιο το εκάμανε με του Αγίου μας", εμένα σαν ακούω Αγίων Πάντων ο νους μου πάει στον αδικοχαμένο ναό των Αγίων Πάντων και το εμβληματικό του καμπαναρίο που έκανε για χίλιες μπάντες. Το τελευταίο το ματαχτήσαμε κολητά στην Πισκοπή / Μητρόπολη με δαπάνες του "Πεταλούδα" και των Θεοδόση. Ο οποίος ναός εκάηκε αλλά μπορούσε να έχει την τύχη της Αγίας Μαύρας. Ας όψονται οι κορπέβολοι / ένοχοι (Η φωτό του 1928 από το υποδειγματικό ψηφιοποιημένο αρχείο του ΕΛΙΑ).

ΠΙΣΤΡΟΦΙΑ

2009-10-24T19:32:00.016Z

Σαν σήμερα τα πλεούμενα από τσου Κουρτζολάρους (Σκρόφες) εφτάνανε στο Τζάντε, μετά τη γκλοριόζα βιτόρια τσι εφτά. Γλέπεις ήτουνα κι οι γκαλεάσες που επηγαίνανε αργά. Βέβαια, οι δικές μας οι γαλέρες τση Κομμουνιτάς με τον Κουτούβαλη, η "Nostra Signora" του Μουντίνου, η "Giuditta" του Μάρκου του Σιγούρου και η κάθου γύρευε πως τη λένε του Νικολού Φοσκάρδη, ήταν "σότιλε", ελαφρές.(1)*

Βλέπετε, όμως, τι τραβάει κι ο καψερός ο φανταστικός σοπρακόμιτος ο Βικεντιανός - Νταβιτσέντας του Κόντε των γραμμάτων, για να γυρήσει με τέτοιο καιρό. Κι από λίγο να χάσει και το Μώρο του (1).

Λέοντας σα σήμερα, θυμίζω πως η Μπατάλια εγίνηκε τσι εφτά. Ανήμερα παναπεί τση Αγίας Γκιουστίνας, μεγάλη η χάρη τση, όπου την είχαμε και στο Κάστρο.(2) Αλλά ήτανε ακόμα style vechio, αφού το Γρηγοριανό το "νέο" δεν είχε καθιερωθεί ακόμα ούτε στην ίδια την Ιταλία -και για τσου Βενετσιάνους, ειδικά στο Stato del Mar, δεν εκαθιερώθηκε ποτέ. Βάλε τις 13 μέρες που μας χώρίζουνε, μία κι άλλη έρχεται η σημερινή. Γιατί κατά πως λένε τα ντιάρια και τα ντοκουμέντα, στο Τζάντε η φλότα αριβάρισε τσι εννιά ή δέκα του μηνού. (2) Του ... δεκάτου.(3)

Ξέρουμε πως η Nostra Signora di Zante του Nicolò Mondini (sic) ήτανε στην αριστερή πτέρυγα υπό τον Agostin Barbarigo (έχει ο καιρός γυρίσματα), και η Giuditta di Zante του Marino Sicuro (sic), στο κέντρο υπό την ίδια την ετσελέντσα του τον Don Juan de Austria. Για τση Κομμουνιτάς και του Φοσκάρδη ψάχνουμε στις ανώνυμες βενέτικες γαλέρες.(4)

Τα πιστρόφια γιορταστήκανε με φέστες και μπανκέτες. Έτσι και οι Persiani επαιχτήκανε από "ευγενείς νέους" [sic Δε Βιάζης] -μία χαρά τα λέει ο σορ κόντες, τι σόι αρχοντόπουλα ήταν ευτά στα ξωφλήματα του 1500. Μηγάρις θα τα παίζανε "αγενείς νέοι", να γυρνάνε στο ακροατήριο και να τσου βρίζουνε, αλιμουντρωμένοι με ... τρυγία; Στο κάτω - κάτω τση Γραφής, δεν ήταν δα ομιλία καρναβαλίσια, σαν κι εκειές που παίζουνε οι βουρδούλοι ανήμερα Βαγιώνε και θέλουν να μας πείσουν ότι αναβιώνουν έθιμα. Το Ρεγκιμέντο ήτουνα μπροστά και στα 1571 το Ρεγκιμέντο εμέτραγε.(5)

<=== Οι άρμες ενός μπάρμπα του τότε Πρεβεδούρου μας (Paolo Contarini, ουδεμία σχέση με ορεινή κοινότητα του νησιού), ο οποίος μπάρμπας υπήρξε ντόζες. Όπως και κάμποσοι άλλοι Contarini.

Βέβαια ήταν ελεύθερη απόδοση του Αισχύλειου δράματος. Και χωράει πολλή κουβέντα για το αν επαιχτήκανε ξαπόστα για τα πιστρόφια τση φλότας, ή ήταν από τα μπρι έτοιμοι να την παίξουνε, ή τελικά την επαίξανε μετά από τη σχετική του Σενάτου το Φλεβάρη του 1572. Πάντως επαιχτήκανε, αυτό μετράει.(6)

Το "μπαρμπέρεμα" των Τούρκων εχαιρετίστηκε σε όλη τη Δύση ως νίκη σημαδιακή. Και με αυτό η Σάκρα Λίγκα εφινίρισε ... in gloria. Στο μεταξύ, επρολάβανε να ζωγραφίσουνε μικροί και μεγάλοι τη γκλοριόζα μέρα. Από τον δικό μας τον Ανώνυμο και τον Γκρέκο, μέχρι τον Τιτσιάνο και κατόπιν τον Τιέπολο -άσχετα, αν στο σχετικό άρθρο για το τρισάγιο, η κατά τ' άλλα κλεινή ΗΜΕΡΑ επροτίμησε τη ... ναυμαχία του Ναυαρίνου για εικονογράφιση. Και επ' ευκαιρία, η Κυρά η Λαουρένταινα τότες είχε δική τση εκκλησία στο Κάστρο και ουδεμία σχέση με ... βόιδα. Το Βόιδι είχε δικό του μοναστηράκι του Άη Γιώργη, γι' αυτό και το λέγανε Scoglio San Giorgio. Αλλά που μυαλό. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αν τα περί Λαουρένταινας και ελπίδων των Ζακυνθινών του τότε οφείλονται στη σκάλα του ... Μιλάνου, αλλά ο ανώνυμος αρθρογράφος δεν μας πληροφορεί σχετικά.(7)

Μία από αυτές τις φαμόζες πιτούρες βρέσκεται και στο National Maritime Museum τση Μεγάλης Βρεττανίας στο Greenwich. Αυτή φιγουράρει παραπάνω. Ίσως είναι και η γνωστότερη μη αλληγορική παράσταση. Στο καπολαβόρο αυτό μπορεί κανείς να διακρίνει και τη γαλεάτσα του εξώφυλλου των δύο πρώτων τόμων του "Περίπλου" του μακαρίτη του Κόντε, λίγο πριν στρίψει. Η μακέτα του εξωφύλλου είναι του μακαρίτη του σορ Χρηστάκη του Ρουσσέα. Ο πίνακας είναι ενός H. Letter. Κι επειδή έτερος εξ ετέρου, κι ο Letter αντέγραψε χαρακτικό του Martin Rota (1572). Όχι, να μη μας λένε πως μόνο ο Κουτούζης μας κι ο Καντούνης μας επιτουράρανε με στάμπες.(8)

Μινούτσιες

1. Για το ποίοι ήτανε οι Σιγούροι τω καιρώ εκείνω βλ. τις εργασίες της Maria Fusaro. Οπού είχανε δικό τους εμπορικό εκπρόσωπο στη Λόντρα και εκαταφέρανε να τον διορίσουνε και κόνσολα. “Coping with transition. Greek merchants and ship owners between Venice and England in the sixteenth century” και “Coping with transition. Greek merchants and ship owners between Venice and England in the sixteenth century”, "Les Anglais et les Grecs. Un réseau de coopération commerciale en
Méditerranée vénitienne", στα www.eh.net/XIIICongress/cd/papers/10Fusaro90.pdf - www.cairn.info/load_pdf.php?ID_ARTICLE=ANNA_583_0605

Η "γοργόνα" της Giuditta ή εξελλ. Ιουδίθ και οι Σιγουρέικες άρμες είναι από την υποδειγματική σελίδα του ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ. Να είναι καλά η Κυρία - το κάπα κεφαλαίο- Κατερίνα Ιω. Δεμέτη. Φυσικά, το άλλο καθίδρυμα με τους κρατικούς πόρους που έχει και τον εγωϊστικό τίτλο ΜΟΥΣΕΙΟ ΖΑΚΥΝΘΟΥ δεν αξιώθηκε ακόμα. Ε τι να σου κάνει ακέφαλο και κωλοβό, γιαμά. Ενώ αντίς είχε κεφάλι ... φτου Κύριε φυλακή τη στομάτη μου.

http://www.museumsolomos.gr/

2. Διον. Ρώμα, Ο ΣΟΠΡΑΚΟΜΙΤΟΣ, τομ. 1-2, Αθήνα: Εστία, 1999 β΄ εκδ., κεφ. 1:1 "ΤΑ ΠΙΣΤΡΟΦΙΑ". Το πορτραίτο του Κόντε από την παραπάνω ιστοσελίδα του ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ, έργο του Ανατόλη Λαζαρίδη (1983).

3. Κι έτσι ονομάζαμε κάποτες τη Σαρτζάδα, Strada Giustiniana: από την αγία κι όχι από την οικογένεια Τζουστινιάν - Ιουστινιάνη Giustinian. Η τελευταία στο πρόσωπο του frater Johannes, ο οποίος υπήρξε Cavalier Gerosolimitano, διαχειριζόταν ανάμεσα σε άλλους ναούς τη Sta Anna dal Zante et S. Zorzi dalla Cefalonia dell’ordine di Gierosolimitani. Έτσι ήταν και γνωστή ως Αγία Άννα του Φρατζουή, ή στην Κο(υ)μμενταρία. Κατόπιν πέρασε in feudo στους Φοσκαρδαίους που την ανακαινήσανε στο ρίτο γκρέκο, και μετά από αυτούς στους Ζέζα. Από τους τελευταίους την αγοράσανε οι Κόκλα -Μπαζά. Πώς λένε οι Βενετσιάνοι Libreria Marciana = Μαρκιανή Βιβλιοθήκη; Ε τάλε κουάλε. Άσχετο τώρα τι μας λέει ο "Κατάλογος" του Μουσείου, όπου τόσα ξέρει, τόσα λέει λόγω ... "κακής ενημέρωσης του αρχείου" -και αυθαίρετης ερμηνείας των πηγών (Μυλωνά 1998: 128-29, αρ. 25).

4. Βλ. By Kenneth M. Setton, The Papacy and the Levant (1204-1571), p. 1086 [Πλήρως αναγνώσιμο ως google book).

5. Kατά πως μου τον είπε μια "συντρόφισσα", για ν' αποφύγει το χου αντί του κου. Ου βουρλισία. Αλλά γύρευε τι ξύλο είθε να είχε φάει η καψερή κάποτες, όταν εμείς είχαμε την ευλογία του Παπακωνσταντίνου -ζακυνθιαστί βλογιά.

6. “Las Galeras de Lepanto: Base de datos de las Galeras que participaron en la Batalla de Lepanto (el 7 de Octubre de 1571)” και “Battle of Lepanto order of battle”, Wikipedia, the free encyclopedia . Πρβλ. και “Battaglia di Lepanto (ordine di battaglia)”, Wikipedia, l’enciclopedia libera .

7. Τι σόι ομιλίες επαίζανε, τόμου σε λίγο θα πηγαίνανε να ακούσουνε το "Ιδού ο Νυμφίος", μωρές κουμπάροι; Και στον ίδιο τόπο, αφού τα πλατώματα είχανε ακόμα ούλα εκκλησίες. Και οι εκκλησίες ακόμα είχανε εκκλησίασμα. Αλλά άλλο ομιλία καρναβαλίσια κι άλλο θρησκευτικού θέματος. Άλλο "Οι Γιαννιώτες" κι άλλο "Η Θυσία του Αβραάμ". Και δεν έχω αντίρρηση να παίζετε ανήμερα Βαγιώνε και την Κυρά μας τη Μαμή. ΑΛΛΑ ΜΗ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΜΕΤΑ ότι ΑΝΑΒΙΩΝΕΤΕ έθιμα. Γιατί θα πάθω εκειό που έπαθε κι ο πικολίνος Kόντες στον πρώτο του εκλογικό λόγο.

8. Πλάτων Μαυρομούστακος, "Η παρασταση των Περσων του Αισχύλου στη Ζάκυνθο το 1571: Νέα ερωτήματα για ένα παλιό αίνιγμα"

http://www.cup.gr/Downloads/PDF/spathis_ eisagwgh.pdf

9. Η Ζάκυνθος τιμά τη “Ναυμαχία της Ναυπάκτου” Ημερομηνία Δημοσίευσης: 15 Οκτωβρίου 2009 http://www.imerazante.gr/politismos/milaneio-mouseio-1510/

10. http://www.nmm.ac.uk/collections/explore/object.cfm?ID=BHC0261&picture=1content

* Ο Don Basilio δεν έχει βρει ακόμα λύση για το πως μετατρέπονται αυτόματα οι σύνδεσμοι - links. Αν όμως αντιγράψετε τα urls στην αντίστοιχη γραμμή, θα σας έβγει η σελίδα μία χαρά. Αν κανένας άγιος τον διαφωτίσει πως γένεται, θα είναι υπόχρεος.

ΟΡΣΕ

2009-10-22T17:45:00.007Z

για δέκα Λουμπαρδιανούς ...

Ακούστε τη νόνα Πεπίνα στο

http://www.youtube.com/watch?v=jncZWKcurtw&feature=related

γιαμά και ξεχάστε τη γλώσσα. Μείτε να το τραγουδάγανε στον Άμμο ...

Και μετά ακούτε και την παρέα στου Σταμίρη

http://www.youtube.com/watch?v=8Z8M8X8sSK0&feature=related

Μωρέ καλά έκαμα πέρσυ τη Λαμπρή και ενώ έριξα δάφνες σε μνήμα τσίμα τσίμα του γέρο Ντάντου, σ΄ εκειόνε δεν έριξα. Οπού να τον έχουνε στο ίδιο καζάνι με το Bajamonte να τσου σιγοβράζουνε στον αιώνα τον άπαντο.

Στη φωτό ο ... εβαγγελίστας που μας έστειλε το Κοινοβούλιο της Προστάτιδος Ανάσσης. "Πενσάτε μέλλιο. Κι έλεγε το βαγγέλιο".

από http://encyclopedia.farlex.com/Gladstone,+William+Ewart

Κι εγώ εμιγκράντες ... http://www.youtube.com/watch?v=eIw4GKqGU7I

Ένα πρωϊνό σουλάτσο στη ΒΟΡΕΙΑ ΑΓΓΛΙΑ

2009-10-15T11:32:00.008Z

Για χάρη ενός φίλου που την Κυριακή έχει τη γιορτή του (τ' αγίου Λουκός λουκάνικα γαρ), ο don Basilio -έχοντας κλείσει μια αρκετά εποικοδομιτική 7αδα στον κλεινό Σεφφαγρό- εβγήκε σουλάτσο να μαώξει φωτογραφικά φιόρα. Ας τα γοδέρει κι η αφεντιά σας -όσοι ακόμα κάνετε τον κόπο να τον παρακολουθείτε.

CROOKES PARK: Βίστα 1.

CROOKES PARK: Βίστα 2.

CROOKES PARK: Βίστα 3.

Ορτανσίες κόκκινες
(που να τα καταφέρει η νόνα μου, ο Θέος να την αναπαύει, να αναστήσει τέτοια φιόρα, οπού είθε να ξεράνει το πηγάδι και τη στέρνα ανταμώς).

Και πάλε ορτανσίες κόκκινες

Ετούτες είναι λουλακιές

Ε πράμα σκουλαρίκια ...

Οι τοίχοι εκτός από αυτία έχουν και ζωή

Ετούτο δεν ξέρω πως το λένε, αλλά είναι γκουστόζικο

MIA KAI KAMMIA

2009-10-06T06:19:00.008Z

O don Basilio κατέβηκε για δύο 7αδες στο Τζάντε και νετάρησε να παραμείνει στην Ελλάδα κοντά δύο μήνους. Τα ψέμματα όμως τελειώσανε. Κι αύριο πετάει και πάλι μακρύα. Ήταν όντως μία αναψυκτική παραμονή, η οποία με τη βοήθεια των φίλων ήταν πάρα πολύ όμορφη. Εγέλασε, εκολύμπησε, επάντρεψε κι έψαλε μία καλή φίλη και εψήφισε, συμβάλλοντας στο 10 %. Αρχή και τέλος της διαμονής ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος, στον οποίο όλοι οι Ζακυθινοί χρωστάμε. Το post αυτό του το αφιερώνω.

Αντίδραση Ζακυθινού στα ωράρια της Δημοτικής Πινακοθήκης. Σα να λέει ότι οι εργαζόμενοι πρέπει ή να παρατήσουνε τις δουλειές τους ή να χάσουνε το πρωινό της Κυριακής. Ή οι μαθητές να κάνουν κοπάνα (ζακυνθιαστί γανιό).

Ο (σωστός) Ζακυθινός και στο Κολωνάκι Ζάκυθο βλέπει.

Από τον άγιο Κωνσταντίνο Ομονοίας. Του δικού μας Ανδραβιδιώτη.

Η Αρμένικη Εκκλησία κοντά στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Άλλο ένα μνημείο καταπλακωμένο από γειτνιάζοντα ξεράσματα. Η καλύτερη απόδειξη πως καλά λυσσάει ο Vertzak, για όσα γίνονται στο Μετόχι του Αγίου.

Δύο Ζακυθινοί φίλοι έξω από εκκλησία του Ψυρρή (άγιος Δημήτριος Χριστοκοπίδης)

ΟΥΦΟΥ

2009-08-13T08:36:00.002Z

Και για τους μη μιλημένους, όχι δεν αναφέρομαι στην γενική του UFO, το Ούφο, του ούφου, το ούφο. Ακόμα στο Τζάντε μας σαν θέλουν να πουν ότι δεν έμεινε τίποτα
"Μωρές δεν έμεινε ούφου", λένε. Η πλήρης παρόλα είναι "Ούφου ντου λούφου", όπως "Να πάει ούφου ντου λούφου". Και τι να σημαίνει άραγε; Ο πολύς μας Ρώμας, κάπου στον Περίπλου, θέλει να πιστεύει ότι πρόκειται για παραφθορά κάποιας ατάκας του στρατάρχη Johann Matthias von der Schulenburg -εκειόνε, όπου του κάμανε τη στάτουα τσι Κορυφούς, όπου είχε το γενικό πρόσταμα κατά το ασέντιο του 1715.

Μα κάτι δε μου πήγαινε καλά. Και καθώς εδιάβαζα ΤΟ ΒΗΜΑ online (Το πολυτάραχο παρελθόν της βασιλικής του Αγίου Πέτρου // Εnric Gonz lez | Τρίτη 11 Αυγούστου 2009) επέτυχα τα παρακάτω:

"Για τον σκοπό αυτόν [τη συντήρηση της Βασιλικής] εξακολουθεί να υπάρχει η Φάμπρικα Σάνκτι Πέτρι, η «εταιρεία» που εκτελούσε τα έργα της κατασκευής. Σημάδευε τα υλικά της με τα αρχικά ΑUFΑ (Αd Usum Fabrice), που σήμαινε ότι ήταν απαλλαγμένα από φόρους. Η λέξη «auffo» εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και σήμερα στην αργκό της Ρώμης, και χρησιμοποιείται για τους τρακαδόρους, για όσους δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ποτέ".

QED φρονώ.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=282889&dt=11/08/2009

http://en.wikipedia.org/wiki/Johann_Matthias_von_der_Schulenburg

ΤΑ ΚΑΤΡΟΥΓΙΑΛΙΑ ΑΝΑΠΟΔΑ

2009-08-13T08:28:00.003Z

Και δεν εννοώ εκειό τση Danas. Εκρατήθηκα εκρατήθηκα -τόσο που όπως λέει κι ένας φίλος Ε.Α. από λίγο να γίνω ψυχρός- αλλά πρώτα ο Θέος αύριο τέτοια ώρα θα είμαι σε ένα αερόπλανο για την Υλήεσσα - Βλαχίεσσα -κατά πως λέει ένας άλλος φίλος εγδότης. Ελπίζω να χαρήκατε και καλή αντάμωση.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2008-11-14T17:44:00.002Z

Ο don Basilio βρέσκεται τις ημέρες ετούτες στο Νησί. Αφορμή η λειτουργία στον Άγιο Γιάννη το Χρυσόστομο του Θοδωρίτση ή Άη Γιαννάκη. Φυσικά ευχήθηκε στον Σεβασμιώτατό μας Μητροπολίτη κ.κ. Χρυσόστομο τον Συνετό για τα ονομαστήριά του. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι μια καλή ιδέα για δώρο θα ήταν ένα bon sai ελίτικο με την ευχή μέχρι που να παραιτηθεί να μην έχουν νετάρει έτσι τα λιοστάσια από τα μετόχια των μονών μας. Εις πολλά τα έτη.

ΕΚΘΕΣΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗ

2008-10-31T15:17:00.004Z

Η Ζαϊμη 31 αποτελεί μα σι μα νο μια λωρίδα ζακυθινής όασης στα Εξάρχεια. Η δουλειά του Μπάμπη Πυλαρινού και η φιλοξενία του Σορ Εγδότη Βίτσου μας έφερε ταξιδιώτες εκεί να ξαποστάσουμε όχι με χουρμάδες αλλά με τη ΓΙΟΡΤΗ. Τεχνοκρίτης δε λογιάζουμαι, πάντως με τα βυζαντινά καλά δεν τα πάω. Η ματιά του Μπάμπη όμως και η ψυχή του τα παράλλαξε σε μια γιορτινή εικαστική πανδαισία που μαρτυρούσε υπέρ μιας άσβεστης παιδικότητας. Τον ευχαριστώ για την αναψυκτική συναναστροφή και είμαι σίγουρος πως δεν είμαι παρά ένας από τους πολλούς. Η έκπληξη της βραδυάς φίλοι από τη Ζάκυθο, με τους οποίους παρατείναμε τη συναναστροφή. Μόνο το ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ έλειπε...

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟΥ

2008-10-19T19:44:00.004Z

O don Basilio δέχθηκε με τιμή (και βγήκε και από τη σχόλη τόσων μηνών)

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

από τον Κύριο Μπάμπη Πυλαρινό σύμφωνα με την οποία:

Οι εκδόσεις Περίπλους μας προσκαλούν στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Μπάμπη Πυλαρινού που θα γίνει στο χώρο των εκδόσεων, την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008 στις 8.00μ.μ.

Με αφορμή την έκθεση κυκλοφορεί από τη σειρά Τέχνης Περίπλους το βιβλίο: Μπάμπης Πυλαρινός, “Η ΓΙΟΡΤΗ” ζωγραφική και ένα παραμύθι του Πλάτωνα Μαλλιάγκα.

Διάρκεια έκθεσης: 29 Οκτωβρίου έως 15 Νοεμβρίου.
Ώρες λειτουργίας: καθημερινές και αργίες 10:00-14:00 και 18:00-21:00.

Εκδόσεις Περίπλους, Ζαΐμη 31, Μουσείο.Τηλ. 210 3307001-4.

Χώρος στάθμευσης: Ζαΐμη 35 και 39.

Τα έργα της έκθεσης έχουν αναρτηθεί και στο διαδίκτυο: www.pilarinos.gr

Πολιτιστικό ηλεκτρονικό περιοδικό: www.politismospolitis.org

SANTA MAURA ORA PRO NOBIS

2008-07-13T10:33:00.003Z

Ή "ΞΥΠΝΑΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ"

Μια επιστολή του Don Basilio προς τον φίλο του τον Νεο-Εγώ.

“Φίλτατέ μου αφέντη,

”Καταπώς σε ενημέρωσα στην τελευταία μας επικοινωνία, εκπλήρωσα την επιθυμία μου και ”ανέβηκα να ιδώ τσι φωτίες τση Αγίας στο Μαχαιράδω-ν. Ύπνο δεν ετόλμησα να αγκαλιάσω, μη ”πάει και με κρατήσει στον κράββατο. A proposito, ο καλός φίλος μου ο Άγιος V είχε αναλάβει να ”παρουσιαστεί στον τυχόντα μου νύπνο και να με ειδοποιήσει για την ώρα. Μια που τ' αναφέραμε, ”ο μόνος αντετιαδόρος από τ' αφάλι τση Χώρας που συνάντησα στην Αγία, ήταν ο καλός μας ”φίλος. Κανένας άλλος, αφέντη μου: οι δι' ευλόγους αιτίας και οι άνευ κατάντησαν να είναι ούλο ”και περισσότεροι, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, χρονιά τη χρονιά.

”Να σημειωθεί πως δεν εκατάφερα να πείσω κανέναν από τους γύρω μου να μ' ακλουθήσει. Μόνος ”επήγα. Ο Άγιος εμφανίστηκε ομπρός μου αντίς ετέλεψε το πρετσισίο -το που ήτουνα μπρι ο Θέος ”και η ψυχή του... (Κάποιοι λένε ότι τον είδανε στο σπίτι του κόντε Θώκου του Λογοθέτη, άλλοι ελέγανε ότι ακλουθούσε το πρετσισίο. Κάθου γύρευε μα Νικολό καρτέρειιι).

”Καλέ μου Νεο-Εγώ σε θυμήθηκα πολλές φορές και ανακάλεσα τους χαρακτηρισμούς που σου ”έδωκα σαν υπερβολικό. Που είσαι μεν, αλλά όχι πάντα δε. Όχι πάντα και κυρίως όχι όταν αφορά ”το “ιμιτατσιόνε πανηγύρι τση Αγίας”.

Τώρα, αν είναι ή δεν είναι πρέπει να ζηγιάσουμε τα υπέρ ”και τα κατά όσον αφορά:

σκηνικό
ΥΠΕΡ. Η εκκλησία γοργοφτιασμένη και προσωρινά διακοσμιμένη με παλαιά κονίσματα.
ΚΑΤΑ. Η εκκλησία αδειανή από εκκλησίασμα.
ΑΝΑΜΕΣΙΣ. Ο κόσμος γύρω από την εκκλησία όχι λίγος μα ούτε πολύς.

εκτελεστές
ΥΠΕΡ. Ο παπα-Φωτεινόπουλος πολύ καλεικέλαδος και ιεροπρεπής, ο εφημέριος ευγενικός και με προθυμία.
ΚΑΤΑ. Οι ψαλτάδες οι παραδοσιακοί απόντες. Ως συνήθως, όπου δεν πολυφαίνονται. Οι παρόντες με το ζόρι είπανε δοξολογία ζακυθινά -ούλα τα άλλα μωραϊτάλε με σεγόντα κολυτά στις καταλήξεις. Η δικαιολογία της άγνοιας γνωστή: τα ζακυθινά θέλουν φωνές. Δηλαδή εμείς που είμαστε έδεκει φωνή δεν είχαμε;

“δράμα”
ΥΠΕΡ. Η μπάντα έκαμε το αντέτι και επέρασε μέσα από την εκκλησία.

ΚΑΤΑ Αντίς μπάντα, ήτουνα μια μπαντίνα με παιδία. Είπαμε, κάποτε είπαν πως την έγραψαν παιδιά, αλλά όχι κι έτσι.
ΥΠΕΡ. Οι φωτίες εκαήκανε.
ΚΑΤΑ. Εκαήκανε άστοχα στην αρχή, λες και βρεσκόμαστε στη Λαμία με το στρατόπεδο να έχει στο μότο του το ΑΡΧΗ ΗΜΙΣΥ ΠΑΝΤΟΣ, εκαήκανε μπούρδου μπούρδου μήτε να είχαμε να κάμουμε Γκλόρια και ετρώγαμε προφητείες και ΚΥΡΙΩΣ ήταν επικύνδινες για κόσμο και κτήρια.
Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΡΑ ΔΕ ΚΤΟ.
ΥΠΕΡ. ΤΟ πρετσισίο εγίνηκε.
ΚΑΤΑ Εγίνηκε χωρίς ουρανό. Εγίνηκε με ένα καπίτούλο τοτσουλάκι μήτε σάισμα και με εικόνα της Παναγίας βρεφοκρατούσας. Το καπίτουλο φέρει αποκλυστικά τον Άγιο/α της εκκλησίας και στη Ζάκυνθό μας ήτανε εντυπωσιακών διαστάσεων. Εγίνηκε την εθνική σημαία ίσα κι όμοια με μια μπαντιέρα ρόζα που μοστράρουν για σημαία τση Εκκλησίας και έχει και το ακρονήμιο ΒΒΒΒ ήτοι Βασιλεύ Βασιλέων Βασιλέαν Βοήθει. Να χε... μές στο δημοψήφισμα παναπεί.

”Καλέ μου Νεο-Εγώ, προσπαθώ να ζηγιάσω τα παραπάνω ΥΠΕΡ και ΚΑΤΑ να ιδώ τελικά που ”είχες δίκιο με τη γκρίνια σου και αδυνατώ να βγάλω συμπέρασμα.

”Σε παρακαλώ βοήθησέ με,

”Η Αγία βοηθειά σου,

”ο φίλος σου Don Basilio.

ΥΓ
Έφτασα ότι εξεκίναγε ο όρθρος. Οι καμπάνες οι γλυκές ανακατώνονταν με εκείνο το αναθεματισμένο γερμανικό πνευστό που κυρίευσε την ύπαιθρο των πάλαι Οθωμανικών επικρατειών. Εκρατήθηκα. Άνθρωποι είπα μέσα μου που αρέσκονται στα δικά τους. Παραπέρα μόροι επουλάγανε μαϊμούδες. Δεν παραξενεύτηκα. Οι αιώνες αντιγράφουσιν αλλήλους.

φωτό από http://alexandros-akestor.blogspot.com/2007/12/blog-post_2718.html

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ

2008-07-07T10:37:00.004Z

Στο αλλοτινό Τζάντε του παλιού καλού καιρού τα σύκα ήταν φρακασάνες ή αμπλαβίτες και οι σκάφες ξύλινες από καλή ξυλή κι όχι πλαστικές. Στον ίδιο παραμυθένιο τόπο κάθε κατρεγάρης εκαθότουνα στον μπάnκο (sic) του. Και ξέρανε το έχει του ο καθένας και επειδή ακόμα δεν είχανε γυρίσει τα πόδια να βαρέσουνε το κεφάλι σεβόντουσαν το έχει του αλλουνού – πριχού ο καπιταλιστικός διαφωτισμός τους κάνει να ξεχάσουνε την εντολή: .

Ειδικά σεβόντανε τον άλλο όταν ευτούνος ευτού ο άλλος ήτανε το δημόσιο. Που σαν δημόσιο προστάτευε εαυτόν και αλλήλους και δεν εγύρευε να τσου καταπιεί, όπως γένεται τώρα.Θα αναρωτιέσται που το πάω.

Για να σας λυθεί η απορροία, το θέμα αυτού του πόστου είναι το ιδιωκτησιακό καθεστώς γης στο σημερινό Τζάντε. Και επειδή οι τόποι δεν είναι μανιτάρια, το σημερινό είναι η συνέχεια του αλλοτινού, άσχετα με το αν κάποιοι έχουν καλούς λόγους να τα θεωρούν ασύνδετα.

Γιατί, ψυχή μου, είπαμε, το προαιώνιο αίτημα των βιλάνων για Πρεβεδούρο Κεριώτη μόλις τα προχθές εκπληρώθηκε. Με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται –βλ. Ατσάραντο.

Για να μην παρεξηγηθώ οι κατά σάρκα Κεριώτες δε μου φταίνε σε τίποτα. Εκείνοι που μου τη δίνουν και με κάνουν από Στρουμφίτα Γκρηνιάρη είναι οι κατά πνεύμα Κεριώτες – και οι “Αλιτζουρίνοι” που τους έσπερναν – και πάλαι οι κατά σάρκα Μαγκρεμπίνοι να μην παρεξηγηθούν, τους αγαπώ κι αυτούς τα μάλα.

Και επειδή κάπου εδιάβασα να παρουσιάζονται συμβόλαια του 1715 ως άκυρα και κυρίως επειδή ακούγεται το ανιστόριτο "στη Ζάκυνθο δεν υπάρχει δημόσια γη" ως ιστοριολάτρης και ζακυθολάτρης λέω τα εξής:

Στο Τζάντε το αλλοτινό και συνθηκασφαλισμένο -με τη Συνθήκη Ένωσης του Ιονικού Κράτους και του τότε Βασιλείου των Ελλήνων- τα πράγματα ήταν καθορισμένα από το 15ο αιώνα -προσάρτηση στο Stato del Mar- και δώθε.

ΤΟ 1485 σας θυμίζω ήρθανε οι Βενετσιάνοι. Όχι ως καταχτητές, αλλά αντίς τους καλέσαμε οι τότε Ζακυθινοί για να τελειώνουμε με τον Τούρκο – έγγραφο γλέπε στον μακαρίτη τον Ντίνο Κ. Κονόμο. Και πάλε ο Τούρκος ήταν ακόμα συνενοήσημος, αλλά υπήρχε η δυσπιστεία λόγο διαφορά ς θρησκεύματος. Το έγγραφο προσυπογράφει α δε σμπαλάρο κι ένας Παλαιολόγο-ς. Ο Τούρκος λοιπόν κατέλαβε το νησί, διώχνοντας τον θρασσύ Λεονάρδο Τόκκο, ο οποίος είχε αρνηθεί το συμφωνιμένο φόρο. Οι Βενετσιάνοι πλήρωναν το φόρο μέχρι τα 1669.

Αυτοί φαίνεται να θεώρησαν τη γη α ν ε ξ α ι ρ ε τ ω ς δημόσια.

Και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι στο προκλάμμο για τον εποικισμό προσφέρονται κατοικίες και γαίες στους επίδοξους νέους κατοίκους. Ταυτόχρονα οι Βενετσιάνοι σεβάστηκαν μεν τα προϋπάρχοντα τιμάρια, αλλά τόνισαν το γεγονός ότι είναι το δημόσιο που τα παραχωρεί κατ' απόλυτη αρενογονία ή και θυληγονία καμμία φορά σε συγκεκριμένες οικογένειες.Σύμφωνα λοιπόν με το jus patronato publico οι τιμαριώτες είχαν δικαιώματα σε γη ή χρήμα ή είδος και υποχρεώσεις υπέρ του δημοσίου. Οι Φλαμπουριάρηδες δηλ. παίρνουν την Αναφωνήτρα και τα μετόχια της λίγο μετά το θάνατο του Αγίου μας, αλλά υποχρεώνονται να πληρώνουν τον δάσκαλο της Κοινότητας, όπου μαθήτευαν οι τότε νεολέροι. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις στις δημόσιες πατρονίες ήταν καθορισμένα με την περιβολή του τιμαριώτη.

Το σημαντικότερο είναι ΟΤΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΑΥΤΟΙ - με Κ κεφαλαίο - δεν είχαν δικαιώματα Κατοχής αλλά ΝΟΜΗΣ. Δεν ήταν φεουδάρχες με την έννοια πάρτο και κάντο ότι θες, αλλά τιμαριώτες με την έννοια πάρτο αλλά θα το κάνεις ότι σου λέω εγώ. Τρανταχτό παράδειγμα οι περίπτωση των Δελλαδέτσιμα που είχαν τιμάριο στα νησάκια Κάλαμο και Καστό στη μπούκα του Πατραϊκού -Golfo di Patrasso. Αντίς οι αφεντάδες αυτοί το παράκαναν και συμπεριφέρονταν στους βιλάνους σαν κύριοί τους, εκείνοι κάμμανε 'ραπόρτο στον Πρεβεδούρο', στο Ρεγκιμέντο παναπεί, το οποίο κατηγορηματικά εμάωξε τον Κεφαλονίτη αφέντη με τη μία. Με το ίδιο καθεστώς ο Σκοπός επαραχωρήθηκε στους Λογοθετέους, ο Άη Σώστης στους Λουντζαίους και η Λήμνο στους Μακρή

.Η κουβέντα μπερδεύεται με την αλλήστου μνήμης 21 Μαϊου. Όπου για να μιλήσω αλληγορικά ξεκινούν διάλογοι τύπου:

ΖΑΚΥΘΙΝΟΣ: Αφέντη να σου μαγερέψω στουφάδο για γιώμα;ΕΛΛΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ: Αγαπητέ στερούμεθα κρομμύων, πως ουν φάγωμεν στυπιωτόν;ΖΑΚΥΘΙΝΟΣ: Και τι μπαίνουνε τα κρεμμύδια με το στουφάδο, αφέντη μου;

Και για να αφήσω τις αλληγορίες, με την Ένωση δίνεται η ευκαιρία για ξεσάλωμα. Και εκεί οι άλλοτε τιμαριώτες μοστράρονται για ιδιωκτήτες. Και πουλάνε, ξεπουλάνε και πουλιούνται. Δάση πανάρχαια, όρμοι μαγευτικοί, κάμποι καρπεροί αλλάζουνε χέρια σαν μια τρέλα να έχει κατακτήσει τα ζακυθινά μυαλά.Από την άλλη μεριά του πούμπλικο, υπάρχει και το πριβάτο, το ιδιωτικό παναπεί. Εκεί αναγνωρίζονται όντως δικαιώματα κατοχής ανάλογα με τίτλους επίσης προαιώνιους. Δε πανάνε από τα 1715. Οι φίλοι μου οι νομικοί θα ξέρουν καλύτερά μου ότι δεν καταργούνται εάν είναι νόμιμοι. Αλλά πάλε...

Και θα σας αναφέρω ένα προσφηλές μου παράδειγμα οικο γεένας, τους κόντε Φισκάρδη < Φοσκάρδη < Foscardi < Fuskardi. Αυτοί καταλαμβάνουν την Κομμενταρία της Μάλτας κάπου στα ξωφλήματα του 1600, αν και υπάρχει και η Έλενα Μαμουνά < Μαμωνά -με έμβλημα τα ζάρια αν δε κάνω που τη γυρεύει, ως τιμάριο του σορ παπάκη τσης. Και την ανακαινίζουν στο ρίτο γκρέκο, το ορθόδοξο λεγόμενο τυπικό, τόμου οι κατόλικοι αποσύρονται ευγενικά. Το τιμάριο κρατούν μέχρι τα 1856 περίπου, οπότε το παίρνει η οικογένεια Ζέζα -γνωστή και στη φράση εχέστηκε ο Ζέζας, με το θάνατο του στερνού Φ. του Λοδοβίκου ή κατ' άλλους Βίχτωρα. Και οι Φ. κ οι Μ. και οι Ζ. το παίρνουν από το δημόσιο.

Οι τωρινοί ιδιωκτήτες όμως το αγοράζουν : είναι οι Κόκλα Μπαζά. Γιατί; Να πάτε να τους ρωτήσετε, εγώ κουβέντες δε θέλω. Το μόνο που έχω μάθει είναι ότι ο νόμος δεν αναγνωρίζει χρησικτησία επί δημόσιας γαίας. Όσες γενεές κι αν περνάνε. Άρα οι Έλληνες αδιαφορόύν για όσα υποσχέθήκανμε στους Ιόνιους. Ας όψεται ο ΖΚΞ.

Ευθχαριστώ αν με διαβάσατε και συμπάθιο αν είμαι μπερδεμένος.

PS
Τελικά κατά πως με πληροφόρησαν ούλα άλλαξαν με την Ζ΄ Ιόνιο ΒΟυλή που κατάργησε φιντεϊκουμέσα και έτσι πείρε η μπάλα και τα τιμάρια. Και άρχησε το ξεπούλημα,,,

ARRIVATO A ZANTE

2008-07-07T08:40:00.003Z

Φίλες και φίλοι από τσου καλούς/ες και τσου άλλους/ες,

Συμπάθιο αν δεν ανακοίνωσα το βιάτζο μου στην ώρα που ήπρεπε, αλλά put the blame on mAy.

To Zante μαγευτικό ως πάντα κι εγώ inamorata voglio mire ---α θυμάμαι καλά, κατά πως λέει μια άρια στον "Πύργο των Καρπαθίων" ---όσκε του κνιάζα Βλαντ, έναν άλλο.

Ελπίζω να Σας απαντήσω σύντομα έως και/όσκαι συντόμως.

Σας α-σπάζομαι,

ο φίλος.΄. δον Μπαζίλιο-ς

εικονογράφηση: Έγγραφο τση Σανιτάς του άλλοτε (αν τίγραφο από το Ε.Λ.Ι.Α. το οποίο ευγενικά μου παραχωρήθηκε).

ΣΥΡΑ

2008-06-26T08:43:00.005Z

Ο δον παρουσιάζει τα ταπεινά του χαιρετίσματα στους Ζακυθινούς και αποδέχεται δημόσια ότι εκόλησε από τον Άγιο V το ταξιδεύειν -και αναβάλειν δι' ολίγον τον επαναπατρισμόν.

Προς το παρόν χαίρομαι τη μαγευτική Σύρα!

Η α΄φωτό είναι η κατεντράλε του Σαν Τζώρτζη μάρτιρε και η β΄ φωτό από την Υπεραγία του Καρμήλου (από το www.explorers.gr/show.php?action=m&id=36)

Και ο άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα βοηθειά Σας!!!

Ε-Ε-ΕΡΧΟΜΑΙ

2008-06-25T05:37:00.002Z

Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αφεντάδες και αφέντρες μου, δεν έχω σκοπό να έβρω καμμία καρετούλα καρετούλα να τση βάλω όνομα και μετά να ψάχνεται η χελώνα να ιδεί α την-ε λένε Άρη για Σοφία...

Τώρα, και στον Άγιο θα πάω να προσκυνήσω, και α μου τύχει μπαγόρδα όχι δε θα πώ.

Στο κλεινόν αθηναϊκό άστυ βρέθηκα από τα ψές τα ξημερώματα. Οι υποχρέωσές μου στην Ιγγλετέρα είναι σε καλό στάτο και κυρίως μου επιτρέπουν ένα καλό δίμηνο διακοπών.

Για όσους τρομάζουν στην ιδέα ενός διμήνου δον-μπαζιλικιάς πάρλας, τους καθησυχάζω: άλλο δεκαπέντε μέρες άλλο δύο μήνες. Μη φοβόσαστε λοιπόν, οι ώρες αιχμής και παρ-αχμής θα είναι ζυγιασμένες με τέτοιο τρόπο που και οι φίλοι δε θα ζαλιστούν και οι μη φίλοι δε θα αρχίσουν να καταστρώνουν τραπέζια να με δέσουν σαν τον Κακόφωνιξ του γαλατικού χωρίου.

Ιν σόμα / Κοντολογίς το πολύ σε 10 μέρες ετοιμάζομαι για Τζάντε.

Θα τα πούμε λοιπόν live.

O AGIOS

2008-06-20T19:16:00.002Z

Είπαμε κι ο Άγιος φοβέρα θέλει, αλλά εμένα προσωπικά μου έχει καμωμένα πολλά θάγματα...

Καιρός είναι να τον τιμήσω.

Και για να σοβαρέψω και λιγάκι, αφού όλοι είμαστε άγιοι κατά μίαν έννοια, ο καλός φίλος μου Διονύσης Βερτζάγιας -όπως και πολλοί άλλοι που θα τιμήσω με την ώρα τους- εμένα με έχει γοητεύσει με το φιλότιμο, την προθυμία του και το κουράγιο του να μάχεται για μια Ζάκυνθο που όλοι αγαπάμε θαρρώ, ακόμα κι όταν αυτή -χωρίς να το θέλει μας πληγώνει...

Θα χαρώ τις γνώμες σας φίλοι και φίλες!

ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΓΑΠΗ

2008-06-02T15:17:00.003Z

Ε ναι γιατί καλοί οι οχτροί κατά πως έλεγε και το σερβίτσιο του Ορίμπιλε στο Θρήνο της Κάντιας -ενός κόσμου μαγικού που όχι μόνο χάθηκε για εγωισμούς το πως ο Ένας και Μόνος Θεός θα δοξάζεται, μα ξεχάστηκε σχεδόν ολότελα προτού βομβαρδιστεί και γενεί ... μπάζα.

Λοιπόν επειδή είπαμε η δική μου καραμπάτσα θέλει κομμάτι δουλούλα ακόμα περιορίζομαι να σας παραπέμψω σε ένα κείμενο που σίγουρα έχετε ακουσμένο.

ΤΟΝ ΥΜΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!

Σας ασπάζομαι και ελπίζω σύντομα να βρεθούμε!

Με το καλό!

ΠΡΟΣ ΝΕΟ-ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ

2008-05-23T11:58:00.006Z

Προβληματίστηκα πολύ για το ποίες θα είναι οι πρώτες σκέψες που θα μοιραστώ μαζί σας. Η πιθανότερη επιλογή ήταν μέχρι ψες το MEA CULPA, MEA MAXIMA CULPA, σχετικά με ένα 'τροπάρι' που ετόλμησα να κυκλοφορήσω για έναν νέο Ζακυθινό Άγιο που τα θάγματά του απολαύσαμε κάτω από αιωνόβιες ντόπιες στις τέσσερες του Μαγιού και το οποίο πολύ παρεξηγήθηκε από τους πάντα 'καλοθελητάδες' συμπατριώτες μου. Το κείμενο αυτό αναβλήθηκε όμως, στο πιο επίκαιρο μετά την 21 Μαϊου αντίστοιχο που ακολουθεί.

Αναρτήθηκε ως ακολουθεί με μικροαλλαγές στο μπλόγκο της ντίβας -με την καλή την έννοια-των ζακυθινών μπλόγκων και ως εκ τούτου να με συμπαθάει η χάρη τσης που το αξιοποιώ και εδώ. Ελπίζω να είναι και αυτή τη φορά μακρόθυμη και πολυέλεη προς τα με.

Ένα επίκαιρο τροπάρι του Πάσκα μας προσκαλεί να απευθύνουμε λόγο όχι στους αγαπημένους, αλλά σε όσους δεν μας πολυσυμπαθούν. Και εύστοχα ο υμνολόγος μας ζητάει να απευθύνουμε λόγους συγχώρησης προ πάντων προς τους μισούντας. Οι ρέστοι είναι ήδη εξ ορισμού δικοί μας.

Το προεξοφλώ εισαγωγικά, γιατί ενδεχομένως οι 'Νεο-Ριζοσπάστες', ή όσοι νιώθουν τέτοιοι, να εκλάβουν τα λεγόμενά μου σαν πρό(σ)κληση σε ξιφουρκίες και να έχουμε αίματα. Αλίμονο, δεν έχω καμμία διάθεση να ξεκινήσω το ΄'ενας σας κι ένας μας'. Ορπίζω να με καταλάβουνε και αν απαντήσουν, να απαντήσουν στο ίδιο πνεύμα.

Κι ένα τελευταίο προς το πέτσο κοντσετράτο: συμφωνώ με τον σεβαστό μου σορ Εγδότη κατά πάντα ότι δεν έχω αξιώσεις αλαθήτου. Αυτό το έχει επί γης μόνο ο Άγιος Πατέρας τση Ρώμας και πάλε μόνο όταν εκφράζει με το άγιον του στόμα εκειά που αποφασίζει η Καθολική Εκκλησία. Αν και όχι τόσο θεολογικά κατοχυρωμένο, τουλάχιστον πρακτικό και βολικότατο. Προς το παρόν και μέχρι να αλλάξω ρήτο και να έχω πιθανότητες για ελιγκιμπιλιτά στην Σέντια Σάντα, εγώ απλά λέω τα δικά μου. Όπου διαφωνείτε ή συμφωνείτε να μου το λέτε, παρακαλώ σας, να το κουβεντιάζουμε.

Έφτασε η ώρα να έμπω στο ψητό, προτού ... κρυώσει:

"Αγαπητοί/ές μου Κύργιοι/άδες,

Επειδή ως αστός και μπουρζουαζία κρατώ επίπεδο, δε θα απαντήσω στο 'υφάκι σας', όπου το ακούμε και το εορτάζουμε βεραμέντε απάνου από εκατό χρόνους τώρα. Περιορίζομαι στη διαπίστωση ότι ναι μεν φταίνε οι καθοδηγητάδες σας που σας τα λένε, φταίτε όμως κι εσείς που αναπαράγετε ότι σας λένε και δεν έχετε καν το θάρρος να το παραδεχτείτε.

Αλλά βέβαια κι αυτό αντετάμπιλε είναι. Γιατί είσαστε απόγονοι κατά σάρκα και πνεύμα άλλων αντίστοιχων εξαπτερύγων ορνέων -ξεφτεριών παναπεί- όπου αντίς ακούγανε τσι διαταγές τύπου 'σκότωμα θέλει ο ινφάμες' απαντάγανε περισπούδαστα:

'Τόπε ο ντοτόρος ο σορ Ντάντος; Έ τόμου τόπε, έτσι θάναι'.

Και μετά σας γράφανε οι δικοί μας το 'ΛΟΥΜΠΑΡΔΙΑΝΟΙ, ΛΟΥΜΠΑΡΔΙΑΝΟΙ ΤΟ ΚΑΜΑΝΕ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ Σ-Τ-Ο-Ν ΑΜΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΝΤΑΝΤΟ ΤΟ ΛΟΜΠΑΡΔΟ"

(γνωστότερο στη λανθασμένη παραλλαγή 'στην Άμμο' -ναι ατυχώς και ο Άμμος μπορεί να υποστεί αλλαγή φύλου) και με τον Ντάντο να γένεται κύριος -όπου ήτανε, με την έννοια την ρωμαϊκή, όπου Κύριος ήταν ο Αυτοκράτορας θεοποιημένος. Αλλά, ποιητάδες μου και μουσουργοί μου, είθε να τον-ελέγανε κύριο σε 'βαμένο' ρωμιάνικο άσμα; Ερωτώ, κι ας μου πείτε).

Και μην μου επικαλεστείτε τα Απομνημονέγματα (σικ) και τον μακαρίτη τον Ντίνο ως πηγές γιατί θα με πιάσει το αλλιώτικο και θα ξεφωνήσω "Μωρέ δε πα να πεθάνει κι ας έρθει ούλη η φλούτα τσι Ιγγλιτέρας" -ότι πέθανε πέθανε, ότι άφησε παρακαταθήκη βέβαια την άφησε, η φλούτα δεν ήρθε όμως παρά μόνο τσι σεισμούς και πρώτη πρώτη ενώ το ρωμέικο παπόρο έκανε τα πίσω ομπρώς γιατί λέει αυθαιρετούσε και δεν ακολουθούσε διαταγές.

Μωρέ όρσε, εξέχασα και τα μπουρζουζίστικά μου.

Ασπετάρετε μωρές κουμπάροι και το μπλόγκο του DON BASILIO και θα ακούσετε μπόμ-πα Ρωμιάνικη όνομα και πράμα.

Σας ασπάζομαι αδρεφικά με την καλή την έννοια, και σας χερετάω με το καπέλο το ψάθινο όπου μου δίνετε α μάνο -κι όχι μάνου τσάου.

Ένας Λιούρης του Ρώμα, γεννημένος ως προϊόν της Ενώσεως, αλλά συνειδητοποιημένος αρνητής της Αφομοιώσεως και των ταξικών απωθημένων.

Και α θέλετε να μου επιβάλετε τον παραδοσιακό εκ-πεντακισμό για όσους λένε τα αντίθετα από σας:

ΠΕΝΤΕ ΜΑΤΣΟΥΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΤΙΠΟΤΑ -έχω φάει χειρότερες στη ζωή μου κι επιβίωσα προς το παρόν,

ΠΕΝΤΕ ΤΑΛΑΡΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΔΕ ΘΑ ΒΡΕΤΕ- έχω εκμοντερνιστεί και έχω ντεμπιγάρδα -α θέλετε, να σας κεράσω από πέντε σφινάκια γλυκάδι να μερώσετε, θεριά μου, και αντίς τα πιείτε έχω και διλλάγκερο, από εκειό που επίνανε οι προπάτορές σας αντίς ο αφέντης ήτουν μπροστά.

Το άλλο, το 'καλό', το επίνατε αντίς ο αφέντης δεν ήτουνα μπροστά

τύπου ΑΝΤΙΣ Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΙΣάΝΤΕ - ΜΙΣάΝΤΕ, κι ΑΝΤΙΣ Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΜΟΥ ΑΛΛΟΥ, ΓΙΟΜάΝΤΕ - ΚΟΥΛΟΥΜάΝΤΕκι όχι -αντέ, δέσποτά μου, γιατί τέτοιους τονισμούς η ντοπιολαλιά δεν βρέθηκε να έχει, χαλάει και η ρίμα.

Ε, σιορ εγδότα? Και φαντάσου να υπήρχε και σχολειό, τύπου Gaelics.

και κυρίως ΝΑ ΜΟΥ ΒΡΕΤΕ ΠΕΝΤΕ ΤΡΙΧΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΞΕΡΙΖΩΣΕΤΕ ... δεν ΑΠΟΚΛΥΕΤΑΙ - ή για να ακριβολογώ, άλλο κακό είπαμε, καλή καρδιά (υπήρξα υπερβολικός, αλλά με τον θέλοντας να αναιρέσω τον 'εκπεντακισμό' χρειάστηκα ακόμα και να με φανταστώ ως ... Figaro!).

Εβίβα και αδιάφορο και α θέλετε μου λέτε 'μην ήτανε κανένας σκοτωμένος ψες το βράδυ' -μεταφορικά πάντα!

* Ευχαριστίες ιδιαίτερα στους πατέρες και αδελφούς/ες και ιδιαίτερα στον π. Λυκογιάννη για τις συμβουλές τους. Η αρχικά αθυρόστομη (χάσκα μπούκα) ανάρτηση εμαώχτηκε, αλλά θέλει λίγη δουλούλα ακόμα. Ε, καλά να είμαστε πρώτ' απ' όλα.